schitterendkind.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Laatste artikelen
     
    5 Februari was natuurlijk knallen. 2 Jongetjes jarig op dezelfde dag. Het was een feest en tegelijkertijd een dag waarop we terug dachten aan wat er het jaar daarvoor allemaal had afgespeeld.
    Ik liet een traan. Niet alleen van verdriet, maar vooral om wat ons gezin geworden is. Iets waar ik heel trots op ben.
     
    Yulan is inmiddels 13 maanden en vindt nog altijd troost, liefde en voeding aan mijn borst.
    Photobucket
    En ik vind het nog altijd heerlijk als hij zijn warme lijfje tegen me aan vlijt. Waarom stoppen als alles wat goed voor hem is, gratis te verkrijgen is.
     
    Met de verjaardag sloeg ook een nieuwe fase in. Robijn gaat naar school en lijkt opeens een heel eigen leven te gaan leiden. niet langer zijn de mama's voor alles nodig. niet langer weten we wat hij de hele dag uitvoert. De vraag 'wat heb je gedaan op school' wordt steevast beantwoord met 'niks' .
    Niet alleen school opende zijn ogen. Letterlijk werden deze geopend toen hij een bril kreeg. Het kleine ventje zag kennelijk erg weinig...en met het krijgen van een bril groeide zijn zelfvertrouwen. Opeens wil hij toch wel erg graag zonder zijwieltjes leren fietsen.
     
    Yulan zet zijn eerste stappen los en hoeft niet langer meer naar de kinderarts. Ze was tevreden over zijn ontwikkeling. opeens lijkt hij dan ook weer een enorme inhaalslag te maken...want...de eerste stappen zetten terwijl zijn gecorrigeerde leeftijd pas 11 maanden is, is heel knap!
     
    Ik kan niet anders zeggen dan dat ik 2 heerlijke ventjes heb, met al hun streken erbij.

    Photobucket

    Ze maken ruzie om hetzelfde speelgoed, knijpen, bijten en duwen elkaar. Maar als een van 2 in nood is, is daar die onbreekbare band van broederliefde.

    Photobucket

    Met z'n 2 kun je immers meer streken uithalen dan in je eentje.
    Photobucket Photobucket
    Het zijn mijn mannen....
     
     
    Photobucket
     
    Filmpje Yulan danst, 13 maanden
     
    Als ik mijn mannen zo samen zie, krijg ik ergens het gevoel, dat mijn gezin nog niet compleet is. Soms voelt dat ondankbaar. Alle wegen die we bewandeld hebben om hier te komen....Ik mag juist in mijn handjes klappen.
    Maar toch...ergens...
    en zo gaat ons plan om in December naar Bali te gaan weer in de koelkast.....
     
    Lees meer...   (8 reacties)
    Al een tijdje geleden hebben we de adoptie van Yulan opgestart.
    Net als bij Robijn toen.
    Deze keer duurde het ietsje langer.....het kan zomaar eens druk zijn bij de rechtbank.
     
    Jammer dat het in 2012 nog steeds nodig is, maar gelukkig is alles goedgekeurd...
    Yulan heeft 2 mama's!!!!! Hoera!!!!!
     
    Lees meer...   (9 reacties)
    Het is bijna een jaar geleden dat ik mijn jongste zoon ter wereld bracht. Of eigenlijk, dat de gyn mijn jongste zoon ter wereld hielp.
    Dat is precies het moment dat je nét even extra stil staat bij alles wat was rond deze tijd, vorig jaar.
     
    Dokter H. liet mij naar huis gaan met Sinterklaas. Ik was thuis met Kerst en Oud&Nieuw, onder stricte voorwaarden dat ik niets zou doen. Opgescheept zat ik met dagelijkse babysitters die mijn oudste buiten lieten spelen, de hond uitlieten en ervoor zorgden dat ik de bank niet afkwam.
    Het had flink gesneeuwd en de gladheid en voorwaarden maakten me zo eenzaam dat ik niet anders kon dan mijn peuter op de slee zetten, en stiekem met mijn ronde buikje de gladheid trotseerde. Ik was een frisse neus en blije peuter rijker, maar bloedde diezelfde avond nog.
    Van tevoren wisten we ergens al dat ik de zwangerschap nooit uit zou dragen. Een voorgevoel?
     
    Het breken van mijn vliezen heb ik achteraf gevoeld. Een onbekend plopje in mijn buik, anders dan een schop. Die nacht lag ik weer in het ziekenhuis. Het CTG registreerde weeën, waarvan ik juist dacht dat dát 'gewoon' harde buiken waren. Ik liep er al dagen mee rond.
    5 Dagen later lag ik op de operatietafel en zag mijn baby weggereden worden.
    Mijn bloeddruk daalde zover dat ik dacht dat ik straks niet meer wakker zou worden. Het enige wat ik kon zeggen was: ga met hem mee, ga er achteraan. Een moederhart kiest altijd voor haar kind.
     
    Het was een slagveld geweest. Mijn placenta zat dik in mijn baarmoeder vergroeid, stevig om Yulan heen. Hoewel ik weet wat had kunnen gebeuren, is niet bevallen via de natuurlijke manier nog altijd iets wat me dwars zit.
    De weeën die ik (een week!) heb gehad worden altijd overtroffen door moeders die wel natuurlijk zijn bevallen. Want, ' dan heb je nog géén persweeën gehad'.
     
    Even wordt vergeten dat ik een flinke buikoperatie had ondergaan en amper kon lopen om mijn kind te kunnen bezoeken. Had mij maar die persweeën gedaan, en daarna een kind in mij armen.
    Ik was sterk en gebroken.
     
    Maar Yulan kwam thuis, dat was fantastisch, onwerkelijk en verschrikkelijk eng.
    Het jaar vliegt voorbij en met zijn eerste verjaardag in zicht, wordt steeds meer duidelijk wat een achterstand hij heeft.
    Liep hij eventjes voor in ontwikkeling, vliegen zijn leeftijdgenootjes hem nu vliegensvlug voorbij.
     
    Nog iedere dag, sinds hij is geboren, denken we aan wat er allemaal is gebeurd.
    We tellen af naar 5 februari, de dag dat onze beide zoons jarig zijn.
    De dag met een verschrikkelijk dubbel gevoel.
    Maar dit jaar gaan we knallen!!!! Dit jaar zijn we er wél bij.
    Een mijlpaal die gevierd moet worden.
    We laten een traan en een lach, maar bovenal, zijn we ontzettend dankbaar.
     
     
     
     
     
    Lees meer...   (7 reacties)
    Toen ik zwanger was, heb ik 10 weken lang de potten van Moeders voor Moeders volgepiest. Die vieze desinfectielucht die uit die potten kwam als ik mijn piesje erin stopte maakte dat mijn maag zich nog 3 maal draaide voor ik met mijn kop boven de pot hing.
     
    Hier in het dorp komen ze die potten niet ophalen. Nope. Het was de bedoeling dat je ze afleverde bij het dichtstbijzijnde droppunt. Lief nam het kratje liefdevol mee, en kwam terug met een leeg kratje, waarna er weer gepiest kon worden.
     
    Man oh man wat was ik blij toen ik 16 weken zwanger was. Weg Potten. Mijn schuld was ingelost. Lang leve de HCG die voortvloeide uit mijn pies. Dat er maar vele vrouwen zwanger door zijn geworden.
     
    Post zwanger/partum/prematuur......vond ik dat ik nog niet genoeg heb betekend voor de medische wereld die mij mijn kind bracht.
    Als zuster vond ik het dan ook maar nodig de taak op mij te nemen alle Pregnyl injecties in de wijk te gaan geven.
     
    Of ik daar mijn vrije tijd voor in wilde leveren?
    Of ik dan wel oppas had?
    Wat nou als....ik opeens geen tijd heb....
     
    Hoe het loopt zal het lopen.
    Op mijn vrije avond word ik opgepiept er vanavond een Pregnylletje in te knallen.
    En natuurlijk doe ik dat.
    Want als geen ander, weet ik hoe belangrijk het is.
    Wat is nu een half uurtje van mijn vrije tijd.
    Vanavond de eerste injectie.
     
    Hopelijk meteen de laatste voor deze mevrouw.
     
     
    Lees meer...   (11 reacties)
    Gister was de allerlaatste dag dat ik voedrecht had van mijn werkgever. Maandenlang mocht ik iedere paar uur een uur! naar huis om mijn mooie man live de borst te geven. Fantastisch geregeld. Mijn baas is gelukkig voorstander van Borstvoeding en de planners hebben altijd goed hun best gedaan mij naar huis te kunnen laten gaan.
    Gelukkig maar, want boobyman heeft na, bijna, 10 maanden nog altijd geen behoefte aan een flesje.
     
    Ondanks dat mijn voedrecht afgelopen is, mag ik nog steeds de pauze gebruiken om tussen de middag mijn boobyman te voeden. Heerlijk toch?!
    De tijd dat ik er niet ben, wacht hij rustig af....ik ben in het bezit van een geduldige baby die gretig toetast als zijn lopend buffet het huis binnenwandelt.
     
    Toch wordt mij de laatste tijd veel gevraagd, wanneer ik nu ga stoppen met de borst?
    Niet, zeg ik altijd maar. Maar het antwoord dat ik natuurlijk ga spenen( dus Yulan zelf laat bepalen wanneer hij de borst niet meer wil) valt niet altijd op de goede plek.
    Mensen kijken me vreemd, en soms wat viezig aan.
    'hoe lang duurt dat dan? Straks is hij al 6!'
    Ik heb echter nog nooit een puber aan de borst gezien hoor!
    Kennelijk is het heel normaal om te stoppen voor het eerste levensjaar.
    Maar wist u dat de natuurlijke speenleeftijd ligt bij ongeveer 8 jaar!
     
    Eigenlijk ben ik het zat om mezelf te verdedigen.
    Als borstenmama heb ik nooit de fles veroordeeld (Robijn was een flessenkind).
    Maar toch, door alle vooroordelen ben ik heel soms geneigd om dan te vragen wanneer diezelfde mensen het speentje uit de mond van hun peuter trekken, of wanneer datzelfde lieve peutertje geen avondfles meer krijgt. Want is dat niet hetzelfde idee als lang de borst geven?
     
    Waarom zou iedereen stoppen met iets wat voor moeder en kind zo goed voelt?
    Fles, borst of speen.
     
    Het heeft 2 maanden geduurd voordat boobyman live uit de borst kon drinken. Kennelijk is het hem zo goed bevallen dat hij niet anders meer wil.
    Mij bevalt het nét zo goed.....dat zwanger worden ging niet zo goed, zwanger blijven niet zo goed.....maar zoonlief de borst geven gaat fantastisch.
    En daar gaan wij samen nog even gezellig mee door.
     
     
     
    Lees meer...   (10 reacties)
    Broer en Broertje. Het Terrorteam. De enige mannen in ons leven. Onze ware liefdes.
     
    Het is Grote Broer die klein broertje troost als de mama's hem proberen te negeren. Het is het kleine broertje die spullen pikt van grote broer, waarna de mama's grote broer troosten.
    Yulan is duidelijk gewend aan het zijn van het middelpunt van de belangstelling. Hij eist ongegeneerd alle aandacht op en lacht, met zijn draculagebitje á 4 tanden, om een standje. Daar waar Robijn al snel doorhad wat wel en niet mocht, lijkt Yulan nog lang niet toe aan enige vorm van corrigerende communicatie, zijn broer tot het uiterste drijvend.
    Want wat ík niet mag, mag jij ook niet.
     
    Robijn, overduidelijk de serieuze van de 2, duwt zijn broertje in het gareel. Yulan echter, lijkt een onaantastbare wil tot stout doen te hebben.
    Ik vraag me af.....van wie zou hij dat toch hebben ;-), deze blanda baby

    Photobucket 

    Het lijkt er op dat we hier te maken hebben met 2 uiterst slimme exemplaren van het jongetjesgeslacht. Kleine Yuultje staat inmiddels stevig op zijn beentjes mijn kasten leeg te trekken, doet niet onder aan de snelle ontwikkeling van zijn grote broer toentertijd. Zijn motorische achterstand zo ver ingehaald dat hij zelfs leeftijdgenootjes voorbij gaat.
    Kleine Robijn, die zichzelf leert fietsen zonder zijwieltjes, 'U mag niet helpen mamaliefie' ja hij zegt 'u', en oefent met letters en cijfers uit zijn 'takenboekjes'.
    Zijn lust naar kennis is groot.

    Photobucket

    Ik ben trots op mijn mannen. Heel erg trots. Zoals waarschijnlijk iedere ouder de trots voor zijn kind kent.
    Ik ben trots op mijn gezin, kan langzaamaan met een beter gevoel terugkijken naar de manier waarop we dit gezin zijn geworden.
     
    Ergens zegt het lot mij (en daar geloof ik niet eens in) bij deze jongetjes zal het blijven.
    Want diezelfde weg...om hier te zijn waar we nu zijn, wil ik nooit meer bewandelen.
     
    Nog 3 embryo's en een tonnetje zaadcellen in de vriezer.....................
    Lees meer...   (5 reacties)
    Yulan is een echte levensgenieter. Hij eet graag. Heel graag. Veel ook. Heel veel.
    Fruit, groente, gebakken of gekookte aardappels, pasta, rijst....of pannenkoeken. Hij eet met de pot (koemelkvrij) mee. Niets geen gedoe met potjes ofzo...gewoon, iets minder gekruid, met de pot mee.
    En denk maar niet dat er daarnaast ook maar één haar op zijn pluizige hoofd aan denkt een borstvoeding af te bouwen. Neuh....dat eet meneer er gewoon bij.
    Graag maakt hij er ook veel geluid bij.
     
    Naast eten doet hij zo nu en dan ook aan een beetje lichaamsbeweging.
    En dat vinden wij heel erg stoer van hem!
     
     
     
    Lees meer...   (6 reacties)
    We zitten hier midden in de home make-over.....maar tussen de rommel door dit altijd stralende gezichtje.
    Photobucket
     
    Langer op de wereld dan hij in mijn buik heeft gezeten.
    Zijn ogen zijn inmiddels niet meer blauw, kleuren langzaam bruin. Op zijn hoofd een kruintje en een krul. Zijn gewicht telt 7720 gram en bijna bereikt hij de 70 centimeter.
    Hij is absoluut fan van zijn grote broer. Net zo lief, minstens zo stoer.
     
    Inmiddels schuift hij over de vloer. De kinderarts bewijzend dat hij motorisch functioneert als een 7 maanden oude baby en dus een mega-grote inhaalslag heeft gemaakt.
    Zijn wereld is echter nog altijd te groot met te veel indrukken. Hij is snel overprikkeld. Een hypersensitieve baby. Volgens de kinderarts een nasleep van zijn vroeggeboorte.
    Maar in onze armen voelt hij zich veilig, is zijn wereldje weer wat kleiner.
     
    Nog iedere dag zijn we onder de indruk van zijn bestaan.
    Zijn weg was lang.
    We zijn er sprakeloos van.
     
    Absoluut de reden dat ik niet zo veel meer te vinden ben in blogland.
    Ik lees nog, reageer niet zo veel meer.....maar ben er nog.
    Lees meer...   (5 reacties)
    Het begon allemaal op de dag na zijn geboorte.
    Ik kreeg hem voor het eerst op mijn borst.
    Nog steeds kan ik voelen hoe zijn kleine lijfje en dunne ledematen een weg naar mijn borst zochten.
    Niemand had verwacht dat dit kleine tere wezentje zou aanhappen en een poging tot drinken zou doen.
    Maar hij deed het wél en binnen een paar dagen was ontspannen aan de borst hangen één van de dingen die behoorde tot zijn dagelijks ritueel.
     
    En dat was fantastisch

    Photobucket

    Het geven van moedermelk werd een passie, maar langzaam at hij mijn 10 kilo zwangerschapvet weg, om zo aan mijn reserve te beginnen.
    Mijn gewicht daalde lager dan ooit....en ik ben inmiddels vel over been.
    Geen arts of diëtist kan mij laten stoppen met het geven van borstvoeding.
    Met gevaar voor eigen gezondheid ga ik door.
    Want het geven van borstvoeding, misschien onbegrijpelijk voor een ander, is alles wat het een beetje goedmaakt hoe het is gegaan.
     
    Hoewel de kinderarts ons zei pas na 7 maanden te beginnen met vast voedsel, liet hangwang speknek duidelijk zijn interesse voor voedsel iets eerder merken.
    Eigenwijs als we altijd zijn geweest, gaven we hem een hap.
    En hij vond het lekker.
     
    Hangwang speknek eet inmiddels van alles. Boterham met jam, witlof en gekookte aardappelen, wortelen, banaan en appel. Hij is overal voor in en kauwt het rustig weg. Gepureerd hoeft het niet, simpel prakken en kleine stukjes is prima.

    Photobucket

    Met pijn in mijn hart zie ik zijn zelfstandigheid groeien en ons intieme borstvoedingsmomentje afbouwen.
    Ik weet, hij wordt nu eenmaal groter, en het is beter voor mijn gewicht. Want, hoera, al snel groeide ik 500 gram!
     
    We komen in een nieuwe periode van ontdekken, nieuwsgierigheid, proeven en voelen.
    Hij leert zijn lijfje steeds beter kennen, werkt hard aan zijn eerste poging tot kruipen, raakt van de één in de andere sprong en groeit.
     
    Hoewel het prachtig is dat het allemaal zo verloopt ben ik blij dat hij zijn momenten van rust, troost, honger, liefde en knuffelen nog steeds een aantal keer aan mijn borst vindt.
    En ik hoop, oh ik hoop zo, dat die momenten, ook al worden het er steeds minder, nog heel lang duren.

    Photobucket

     
     
    Lees meer...   (6 reacties)
    Iedereen vindt, geheel terecht, dat zijn eigen kindjes het mooist zijn.
    Zo ook ik.
    Ik ben ervan overtuigd dat ik de meest mooi en beeldschone kindjes op de wereld heb.

    Photobucket

    Helaas moet ik ook toegeven dat ik mijn baby een tijdlang lelijk vond.
    Zo'n prematuur ziet er nu eenmaal wat anders uit dan een voldragen, gezellige chubbie baby.
    Hangwang speknek heeft de schade goed ingehaald.

    Photobucket

    Ze zijn niet alleen mooi.
    Mijn kindjes zijn ook heel erg slim en dapper en stoer.
     
    Had ik al vermeld dat mijn kindjes zo mooi zijn???
     
     
    Photobucket
     
    Photobucket
     
     
    Maar u heeft vast ook zulke lieve kindjes.
    Wat een rijkdom
    Lees meer...   (12 reacties)
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl