Het is bijna een jaar geleden dat ik mijn jongste zoon ter wereld bracht. Of eigenlijk, dat de gyn mijn jongste zoon ter wereld hielp.

Dat is precies het moment dat je nét even extra stil staat bij alles wat was rond deze tijd, vorig jaar.

 

Dokter H. liet mij naar huis gaan met Sinterklaas. Ik was thuis met Kerst en Oud&Nieuw, onder stricte voorwaarden dat ik niets zou doen. Opgescheept zat ik met dagelijkse babysitters die mijn oudste buiten lieten spelen, de hond uitlieten en ervoor zorgden dat ik de bank niet afkwam.

Het had flink gesneeuwd en de gladheid en voorwaarden maakten me zo eenzaam dat ik niet anders kon dan mijn peuter op de slee zetten, en stiekem met mijn ronde buikje de gladheid trotseerde. Ik was een frisse neus en blije peuter rijker, maar bloedde diezelfde avond nog.

Van tevoren wisten we ergens al dat ik de zwangerschap nooit uit zou dragen. Een voorgevoel?

 

Het breken van mijn vliezen heb ik achteraf gevoeld. Een onbekend plopje in mijn buik, anders dan een schop. Die nacht lag ik weer in het ziekenhuis. Het CTG registreerde weeën, waarvan ik juist dacht dat dát 'gewoon' harde buiken waren. Ik liep er al dagen mee rond.

5 Dagen later lag ik op de operatietafel en zag mijn baby weggereden worden.

Mijn bloeddruk daalde zover dat ik dacht dat ik straks niet meer wakker zou worden. Het enige wat ik kon zeggen was: ga met hem mee, ga er achteraan. Een moederhart kiest altijd voor haar kind.

 

Het was een slagveld geweest. Mijn placenta zat dik in mijn baarmoeder vergroeid, stevig om Yulan heen. Hoewel ik weet wat had kunnen gebeuren, is niet bevallen via de natuurlijke manier nog altijd iets wat me dwars zit.

De weeën die ik (een week!) heb gehad worden altijd overtroffen door moeders die wel natuurlijk zijn bevallen. Want, ' dan heb je nog géén persweeën gehad'.

 

Even wordt vergeten dat ik een flinke buikoperatie had ondergaan en amper kon lopen om mijn kind te kunnen bezoeken. Had mij maar die persweeën gedaan, en daarna een kind in mij armen.

Ik was sterk en gebroken.

 

Maar Yulan kwam thuis, dat was fantastisch, onwerkelijk en verschrikkelijk eng.

Het jaar vliegt voorbij en met zijn eerste verjaardag in zicht, wordt steeds meer duidelijk wat een achterstand hij heeft.

Liep hij eventjes voor in ontwikkeling, vliegen zijn leeftijdgenootjes hem nu vliegensvlug voorbij.

 

Nog iedere dag, sinds hij is geboren, denken we aan wat er allemaal is gebeurd.

We tellen af naar 5 februari, de dag dat onze beide zoons jarig zijn.

De dag met een verschrikkelijk dubbel gevoel.

Maar dit jaar gaan we knallen!!!! Dit jaar zijn we er wél bij.

Een mijlpaal die gevierd moet worden.

We laten een traan en een lach, maar bovenal, zijn we ontzettend dankbaar.

 

 

 

 

 

Toen ik zwanger was, heb ik 10 weken lang de potten van Moeders voor Moeders volgepiest. Die vieze desinfectielucht die uit die potten kwam als ik mijn piesje erin stopte maakte dat mijn maag zich nog 3 maal draaide voor ik met mijn kop boven de pot hing.

 

Hier in het dorp komen ze die potten niet ophalen. Nope. Het was de bedoeling dat je ze afleverde bij het dichtstbijzijnde droppunt. Lief nam het kratje liefdevol mee, en kwam terug met een leeg kratje, waarna er weer gepiest kon worden.

 

Man oh man wat was ik blij toen ik 16 weken zwanger was. Weg Potten. Mijn schuld was ingelost. Lang leve de HCG die voortvloeide uit mijn pies. Dat er maar vele vrouwen zwanger door zijn geworden.

 

Post zwanger/partum/prematuur......vond ik dat ik nog niet genoeg heb betekend voor de medische wereld die mij mijn kind bracht.

Als zuster vond ik het dan ook maar nodig de taak op mij te nemen alle Pregnyl injecties in de wijk te gaan geven.

 

Of ik daar mijn vrije tijd voor in wilde leveren?

Of ik dan wel oppas had?

Wat nou als....ik opeens geen tijd heb....

 

Hoe het loopt zal het lopen.

Op mijn vrije avond word ik opgepiept er vanavond een Pregnylletje in te knallen.

En natuurlijk doe ik dat.

Want als geen ander, weet ik hoe belangrijk het is.

Wat is nu een half uurtje van mijn vrije tijd.

Vanavond de eerste injectie.

 

Hopelijk meteen de laatste voor deze mevrouw.

 

 

Gister was de allerlaatste dag dat ik voedrecht had van mijn werkgever. Maandenlang mocht ik iedere paar uur een uur! naar huis om mijn mooie man live de borst te geven. Fantastisch geregeld. Mijn baas is gelukkig voorstander van Borstvoeding en de planners hebben altijd goed hun best gedaan mij naar huis te kunnen laten gaan.

Gelukkig maar, want boobyman heeft na, bijna, 10 maanden nog altijd geen behoefte aan een flesje.

 

Ondanks dat mijn voedrecht afgelopen is, mag ik nog steeds de pauze gebruiken om tussen de middag mijn boobyman te voeden. Heerlijk toch?!

De tijd dat ik er niet ben, wacht hij rustig af....ik ben in het bezit van een geduldige baby die gretig toetast als zijn lopend buffet het huis binnenwandelt.

 

Toch wordt mij de laatste tijd veel gevraagd, wanneer ik nu ga stoppen met de borst?

Niet, zeg ik altijd maar. Maar het antwoord dat ik natuurlijk ga spenen( dus Yulan zelf laat bepalen wanneer hij de borst niet meer wil) valt niet altijd op de goede plek.

Mensen kijken me vreemd, en soms wat viezig aan.

'hoe lang duurt dat dan? Straks is hij al 6!'

Ik heb echter nog nooit een puber aan de borst gezien hoor!

Kennelijk is het heel normaal om te stoppen voor het eerste levensjaar.

Maar wist u dat de natuurlijke speenleeftijd ligt bij ongeveer 8 jaar!

 

Eigenlijk ben ik het zat om mezelf te verdedigen.

Als borstenmama heb ik nooit de fles veroordeeld (Robijn was een flessenkind).

Maar toch, door alle vooroordelen ben ik heel soms geneigd om dan te vragen wanneer diezelfde mensen het speentje uit de mond van hun peuter trekken, of wanneer datzelfde lieve peutertje geen avondfles meer krijgt. Want is dat niet hetzelfde idee als lang de borst geven?

 

Waarom zou iedereen stoppen met iets wat voor moeder en kind zo goed voelt?

Fles, borst of speen.

 

Het heeft 2 maanden geduurd voordat boobyman live uit de borst kon drinken. Kennelijk is het hem zo goed bevallen dat hij niet anders meer wil.

Mij bevalt het nét zo goed.....dat zwanger worden ging niet zo goed, zwanger blijven niet zo goed.....maar zoonlief de borst geven gaat fantastisch.

En daar gaan wij samen nog even gezellig mee door.

 

 

 

Het is Grote Broer die klein broertje troost als de mama's hem proberen te negeren. Het is het kleine broertje die spullen pikt van grote broer, waarna de mama's grote broer troosten.

Yulan is duidelijk gewend aan het zijn van het middelpunt van de belangstelling. Hij eist ongegeneerd alle aandacht op en lacht, met zijn draculagebitje á 4 tanden, om een standje. Daar waar Robijn al snel doorhad wat wel en niet mocht, lijkt Yulan nog lang niet toe aan enige vorm van corrigerende communicatie, zijn broer tot het uiterste drijvend.

Want wat ík niet mag, mag jij ook niet.

 

Robijn, overduidelijk de serieuze van de 2, duwt zijn broertje in het gareel. Yulan echter, lijkt een onaantastbare wil tot stout doen te hebben.

Ik vraag me af.....van wie zou hij dat toch hebben ;-), deze blanda baby

Het lijkt er op dat we hier te maken hebben met 2 uiterst slimme exemplaren van het jongetjesgeslacht. Kleine Yuultje staat inmiddels stevig op zijn beentjes mijn kasten leeg te trekken, doet niet onder aan de snelle ontwikkeling van zijn grote broer toentertijd. Zijn motorische achterstand zo ver ingehaald dat hij zelfs leeftijdgenootjes voorbij gaat.

Kleine Robijn, die zichzelf leert fietsen zonder zijwieltjes, 'U mag niet helpen mamaliefie' ja hij zegt 'u', en oefent met letters en cijfers uit zijn 'takenboekjes'.

Zijn lust naar kennis is groot.

Ik ben trots op mijn mannen. Heel erg trots. Zoals waarschijnlijk iedere ouder de trots voor zijn kind kent.

Ik ben trots op mijn gezin, kan langzaamaan met een beter gevoel terugkijken naar de manier waarop we dit gezin zijn geworden.

 

Ergens zegt het lot mij (en daar geloof ik niet eens in) bij deze jongetjes zal het blijven.

Want diezelfde weg...om hier te zijn waar we nu zijn, wil ik nooit meer bewandelen.

 

We zitten hier midden in de home make-over.....maar tussen de rommel door dit altijd stralende gezichtje.

 

Langer op de wereld dan hij in mijn buik heeft gezeten.

Zijn ogen zijn inmiddels niet meer blauw, kleuren langzaam bruin. Op zijn hoofd een kruintje en een krul. Zijn gewicht telt 7720 gram en bijna bereikt hij de 70 centimeter.

Hij is absoluut fan van zijn grote broer. Net zo lief, minstens zo stoer.

 

Inmiddels schuift hij over de vloer. De kinderarts bewijzend dat hij motorisch functioneert als een 7 maanden oude baby en dus een mega-grote inhaalslag heeft gemaakt.

Zijn wereld is echter nog altijd te groot met te veel indrukken. Hij is snel overprikkeld. Een hypersensitieve baby. Volgens de kinderarts een nasleep van zijn vroeggeboorte.

Maar in onze armen voelt hij zich veilig, is zijn wereldje weer wat kleiner.

 

Nog iedere dag zijn we onder de indruk van zijn bestaan.

Zijn weg was lang.

We zijn er sprakeloos van.

Het begon allemaal op de dag na zijn geboorte.

Ik kreeg hem voor het eerst op mijn borst.

Nog steeds kan ik voelen hoe zijn kleine lijfje en dunne ledematen een weg naar mijn borst zochten.

Niemand had verwacht dat dit kleine tere wezentje zou aanhappen en een poging tot drinken zou doen.

Maar hij deed het wél en binnen een paar dagen was ontspannen aan de borst hangen één van de dingen die behoorde tot zijn dagelijks ritueel.

 

En dat was fantastisch

Het geven van moedermelk werd een passie, maar langzaam at hij mijn 10 kilo zwangerschapvet weg, om zo aan mijn reserve te beginnen.

Mijn gewicht daalde lager dan ooit....en ik ben inmiddels vel over been.

Geen arts of diëtist kan mij laten stoppen met het geven van borstvoeding.

Met gevaar voor eigen gezondheid ga ik door.

Want het geven van borstvoeding, misschien onbegrijpelijk voor een ander, is alles wat het een beetje goedmaakt hoe het is gegaan.

 

Hoewel de kinderarts ons zei pas na 7 maanden te beginnen met vast voedsel, liet hangwang speknek duidelijk zijn interesse voor voedsel iets eerder merken.

Eigenwijs als we altijd zijn geweest, gaven we hem een hap.

En hij vond het lekker.

 

Hangwang speknek eet inmiddels van alles. Boterham met jam, witlof en gekookte aardappelen, wortelen, banaan en appel. Hij is overal voor in en kauwt het rustig weg. Gepureerd hoeft het niet, simpel prakken en kleine stukjes is prima.

Met pijn in mijn hart zie ik zijn zelfstandigheid groeien en ons intieme borstvoedingsmomentje afbouwen.

Ik weet, hij wordt nu eenmaal groter, en het is beter voor mijn gewicht. Want, hoera, al snel groeide ik 500 gram!

 

We komen in een nieuwe periode van ontdekken, nieuwsgierigheid, proeven en voelen.

Hij leert zijn lijfje steeds beter kennen, werkt hard aan zijn eerste poging tot kruipen, raakt van de één in de andere sprong en groeit.

 

Hoewel het prachtig is dat het allemaal zo verloopt ben ik blij dat hij zijn momenten van rust, troost, honger, liefde en knuffelen nog steeds een aantal keer aan mijn borst vindt.

En ik hoop, oh ik hoop zo, dat die momenten, ook al worden het er steeds minder, nog heel lang duren.

 

 

Iedereen vindt, geheel terecht, dat zijn eigen kindjes het mooist zijn.

Zo ook ik.

Ik ben ervan overtuigd dat ik de meest mooi en beeldschone kindjes op de wereld heb.

Ze zijn niet alleen mooi.

Mijn kindjes zijn ook heel erg slim en dapper en stoer.

 

Had ik al vermeld dat mijn kindjes zo mooi zijn???

 

 

 

 

 

Maar u heeft vast ook zulke lieve kindjes.

Wat een rijkdom

Omdat de wereld voor onze kleine man nog te groot is, hebben we even gewacht. Vandaag was het eindelijk zo ver. Yulan ging voor het eerst zwemmen.

En hij vond het lekker!

In een superblitse zwembroek, gekregen van Tante Toya

Het kind heeft zo'n lekker smoeltje he!!!

Beretrots zijn we ook op Robijn. Vandaag besloot hij zich over zijn watervrees heen te zetten en liep hij helemaal zelf het trapje af, zo het water in. Stoertje!

 

Al die spanning was voor niets, uiteindelijk was zwemmen het leukste wat hij had gedaan vandaag!

 

 

2 Minuten nadat hij in de maxi-cosi zat......zwaar vertrokken

 

 

Een half jaar terug was mijn buik geslonken. Tig maandverbandjes vingen mijn vruchtwater op. Ik mocht mijn bed niet uit en werd, waar nodig, per rolstoel vervoerd.

Mijn buik was rustig en niemand wist wat er ging gebeuren.

Behalve ikzelf.

Mijn weeën werden met het uur sterker.....en Robijns verjaardag kwam dichterbij.

Iedere dag 3 keer aan het CTG en diverse echo's om groei, vruchtwater en doorbloeding van de navelstreng in de gaten te houden.

Precies een half jaar terug kregen we een rondleiding over Neonatologie, waar pijnlijk duidelijk werd dat onze zoon direct na de geboorte werd meegenomen naar die afdeling.

Niet duidelijk was of hij zelf zou gaan ademen, of hij zou gaan huilen, hoe groot hij was en of hij het zou redden.

Nog niemand wist waar precies mijn placenta zat en of deze zou gaan opschuiven tijdens het ontsluiten. Het was een onzekere tijd.

 

Robijn wilde me liever niet opzoeken in het ziekenhuis. Zijn mama liet hem alweer in de steek.

Mijn hart was op meerdere manieren gebroken.

 

Zijn halfjaardag komt in de buurt. Op deze dagen denken we even extra terug aan wat ons allemaal is overkomen en hoe ontzettend goed het is gegaan. Wat een geluk we hebben gehad. Dat Yulan en ik een engeltje op onze schouders hebben gehad.

 

Op deze dagen voelen we dat de kracht van het gezin is gegroeid, dat we sterker dan ooit staan.

 

Als je 3, bijna 4 bent, ben je een hele stoere kerel. Dan laat je zo nu en dan zien hoe groot je spierballen zijn, ren je harder dan je moeders, ben je ook veel sterker dan je moeders en teken je strepen voorbij je groeicurve.

Dat alles vinden de moeders oké. Als opgroeiend ventje bij enkel mama's, moeten je male skills ook ontwikkeld worden.

Die skills kijk je af bij oom Barrie of opa.

Maar de beste male skills haal je bij vriendjes en andere jongetjes vandaan.

Tijd dus om de wijde wereld in te trekken.

 

Een wereld buiten het huis, zonder de mama's. Tot aan de boom en niet verder.

Eén die je op je stoer groene fiets verkent.

Beginnend op de oprit, waar je de buurman begluurt, om vervolgens binnen een straal van 10 meter van de oprit te ontdekken dat je buurjongetjes hebt. Buurjongetjes net zo stoer als jij, die ook de wereld ontdekken.

 

Samen ben je stoerder.

 

Dus nu ga je naar buiten, het liefst meteen nadat je wakker bent geworden.

Je gaat naar buiten de hele dag.

Je komt stiekem snoepjes vragen met je vriendjes en probeert het daarna bij het volgende huis.

Je mama's heb je niet de hele dag nodig, enkel voor een kus op de zere knie, een plasronde en snoep.

 

Wat ben je stoer.

 

Je leert voetballen van de buurjongen die ál 13 is, probeert stiekem putdeksels op te tillen, rent buurtpoezen achterna, maakt modder en komt vies thuis met takken die dienen als toverstaf.

 

Wat is de wereld spannend zonder mama's.

Mama's die vanuit het keukenraam naar buiten gluren, of eventjes om de hoek.

Want wat vinden de mama's jouw reis naar groter worden spannend.

Nu nog 'slechts' tot aan de boom....

De dag komt dat je voorbij die boom gaat....en daar, daar is het zoveel spannender

Dat is wat ik heb. En misschien een klein beetje tekst. Over dat het goed gaat. Want dat zeg je als mensen aan je vragen hoe het met je gaat.

Niet iedereen zit te wachten op het 'manmetdehamer'verhaal.

Waar iedereen wel op zit te wachten is blije verhalen...over blije mensen met mooie kinderen, die het ook nog eens supergoed doen.

Eigenlijk zit mijn hoofd ook zo vol, dat ik niet eens meer ruimte heb voor drama. Vooral de drama van een ander komt totaal niet binnen. Mijn empatisch vermogen is eventjes zoek.

 

Dus hier dan blijheid. In de vorm van foto's. Omdat ik ieder moment van blijheid wil vastleggen. Zodat ze blijvend zijn. Zodat ze sommige gevoelens opzij duwen en mooie blije dingen zijn.

 

Mocht u meer behoefte hebben aan drama.....'nog eventjes geduld dan alstublieft'

 

Ik en Robijn, de eerste keer weer op het strand, dit jaar :)

Heerlijk toch!

Dus toen moest een dag later Yulan ook maar eens kennis maken met het strand

En dat zand was natuurlijk even wennen

Maar de zee was heerlijk

 

wat vond hij de zee Fijn

Robijn bleef liever op het zand

Zóóóó leuk vond hij het dus op het strand!!! :)

Oom Barrie

Sommigen denken nog steeds dat Oom Barrie de vader is van onze kindjes. Nou moet ik zeggen dat er ook wel erg veel gelijkenis is met hem....

We laten het iedereen maar denken. The truth is out there ;)

Ijsproost

Als je daarna zó moe bent...en Yulan er toch niet in ligt........

 

Slapen, doen we te weinig hier in huis

Vooral de dag na een gezellige avond met babyLynn haar mama's. Wij kunnen best 3 kids aan :)

Mooi 

En deze kleine man mag morgen weer naar de Fysio. Ik denk dat ze trots zullen zijn op zijn ontwikkeling. Wat nou prematuur geboren!!!!!

Hij doet het zo goed.

Helaas zijn zijn niertjes nog steeds niet helemaal zoals het moet, maar ook dat wordt goed in de gaten gehouden.

 

Zoals ik al zei, heul veul foto's dus :)

 

Groetjes vanuit Julianadorp

Dat regeldagen zo heftig konden zijn kwam ik deze week achter.

Met dikke kringen onder mijn ogen zorg ik voor mijn lieve kindjes. De één zwaar bezig met het ontdekken van zijn identiteit en de ander bezig met het ontdekken van zijn lijf.

 

Terwijl ik mijn peuter corrigeer, 'mama ik doe het lekker toch!!!', houd ik mijn camera gereed om de ander zijn eerste draai vast te leggen.

Blij ligt Yulan op zijn buik te spartelen als ik niet heb gekeken.

 

Ik geef op dat een vakantie is om uit te rusten.

In mijn geval worden mijn borsten al een hele week, bijna iedere 2 uur, en dus ook 's nachts, gebruikt als lustobject voor mijn baby en staat mijn peuter om 7 uur voor mijn slaapkamerdeur.

"Mama's, ik vind jullie heel lief." Als hij met zijn koude benen tussen ons in kruipt.

Hij drukt een natte zoen op miijn wang.

Een reden voor baby om ook wakker te worden en enthousiast zijn benen en armen boven de wieg te zwaaien als 'pak mij op' teken. 

 

Maandag moet ik alweer werken. Mijn vakantiegevoel is ver te zoeken.

Aan het eind van mijn vakantie draait mijn baby blij heen en weer door zijn box en is peuter een woordenschat rijker waar je U tegen zegt.

De regeldagen hebben een doel gehad.

 

Gelukkig is één ding deze vakantie wél gelukt.

We hebben een auto gevonden...en gekocht.

Zo'n degelijk ordinaire gezinsbak waar je *kuch* 3 kinderen in kwijt kan, een hond, kinderwagen en een heleboel shopspul/boodschappen.

Zodat de eerst volgende keer dat ik wéér vakantie heb....ik ergens naartoe rijd waar het vakantiegevoel wel te vinden is :)

 

Maar ik blijf het vinden: wat is dit allemaal onwijs fijn te gek geweldig.

Daar heb ik die dikke wallen wel voor over.

Lachebekkie

Kiekeboe

Nog ze lekker zacht

Vriendjes

Altijd gek doen met mama

 

 

Wat zijn ze leuk he

Links Yulan, rechts mamaliefie

 

 

 

Oke, hij heeft blauwe ogen(nu nog), en ik bruine

Maar zijn haartjes zijn net zo donker...en volgens mij delen we dezelfde dopneus.

En zo was het weer tijd voor een rondje 4 maandencontrole bij de kinderarts.

Dokter W. lacht en zwaait al uitgebreid naar ons in de wachtkamer.

En ze lacht nog breder naar onze dikke 'hangwang speknek'.

60 Centimeter en jawel, 5980 gram!!!!! Zijn gewicht verdriedubbeld en 20 centimeter in lengte erbij.

Hij heeft een grote inhaalslag gemaakt en is nu bijna evengroot als een baby van 4 maanden hoort te zijn.

 

"Kan hij al omrollen?" vraagt ze lachend.

"Nee, dat kan hij echt nog helemaal niet.

Maar hij kan wel lachen!!!! en heeft sinds kort zijn handjes ontdekt...."

We babbelen nog verder over wat hij moet kunnen...maar eigenlijk hoeft hij vooral niets. En dat tot nog ongeveer een maand of 7.

Misschien besluit hij zelfs dan niet te gaan omrollen.

"Hij kan wel van buik naar rug rollen" zeg ik haar.

"maar dat is vast omdat hij dan omvalt he??"

 

Nee...Yulan heeft niet de intentie zichzelf 'die kunstjes' nu al te leren. Dat bewijst hij nog even als ze hem aan zijn armen omhoog trekt. Zijn hoofd laat hij flink hangen tot bijna op zijn kont.

Gelukkig lacht Dokter W er bij.

 

Ze vraagt nog even hoe het gaat met zijn koemelkallergie en de borstvoeding.

Och, dat gaat best goed.

Maar als je dan zelf opeens griep krijgt en het lieve kind besluit mijn borsten extra lief te hebben, valt voeden niet mee.

 

En zo hoeven we pas over 4 maanden weer terug te komen.

Voor nu is yulan weer helemaal goedgekeurd.

 

 

 

Omdat ik het mijn opa&oma heb beloofd *wie gaat er dan ook 2 maanden zijn 2e jeugd in Griekenland vieren * en omdat ik tegenwoordig niets zinnigs te plaatsen heb behalve die foto's, hier maar weer een updeetje.

 

Deze heer hieronder is mijn pa. 48 Jaar, voelt zich nog een jonge God, maar is helaas niet vrijgezel. Nu weet ik eindelijk waar die kale kop vandaan komt ;)

Het kind heeft zo'n mooie lach!

Ja, ze dragen hetzelfde shirtje....schattig he

Nee, ook zij is niet vrijgezel.....

Tijdens mijn zwangerschap hebben we er aardig wat gebakken.

Tegenwoordig bakken we ze koemelkvrij.

Jaaaaa Chocoladecake.

Wij eten graag het beslag op. Rare gewoonte die we samen delen :)

Het beste van weer aan het werk zijn, is gemist worden.

Mijn knuffeltje mist me...en ik hem

Zijn grote broer mis ik niet minder. 8 Maanden heb ik niet gewerkt! 8 Maanden waren we samen.

Mijn met stickers beplakte indiaan en ik.

"mama, Yulan zegt ook Ugh!"

"mama, ik heet geen Robijn. Ik heet Spiderman!"

Inmiddels is hij 16 weken oud.

Het haar wat hij heeft wordt dunner en dunner. Het troost me dat ik dat zelf ook had waarna er een bos met krullen terugkeerde :)

Kon ik bij Robijn rond deze tijd de gelpot over zijn hoofd leegsmeren, moet ik nu zoeken naar een haar langer dan 1 centimeter.

Gelukkig wordt hij er niet minder knap van.

Zeker niet als hij lacht.

 

 

Want dat doet hij, steeds vaker. En je smelt...

Er is niets mooier dan een lachend kind.

Eigenlijk is er voor mij gewoon niets mooier dan mijn kindjes.

 

En kijk...!!!  Hij kan al heel eventjes zijn hoofd omhoog houden als hij op zijn buik ligt.

Goed he?

En vandaag pakte hij helemaal zelf een speelgoedje.

16 Weken, ons kleine stoertje.

 

En hier dan een filmpje...omdat hij zo leuk is.

Je wilt niet overkomen als een zeurpiet, maar ziet het liever ook niet constant gebagatelliseerd.

Een middenweg vinden lijkt ook wat lastig.

Voor een ander is Yulan nu 'gewoon' een baby. Voor ons nog altijd een zorgenkind.

Niet altijd hebben we de puf uit te leggen dat het een prematuurtje was, maar de onbegrip en te hoge inschatting maken dat we constant in de verdediging schieten voor de baby die nog lang niet kan wat verwacht wordt van zijn leeftijd.

 

Verdriet is iets wat je nu niet meer hoeft te hebben. Kijk eens in je wiegje, daar ligt nu tenslotte een 'gezonde'baby. Een steek dwars door het hart.

Want verdriet hebben we nog steeds.

 

Opkrabbelen doen we langzaam. Nog steeds is volledig meedraaien, socializen een ontzettend zware taak.

Want hoewel onze baby nu bijna 4 maanden is, is het nog altijd puzzelen wat hij wel of niet aankan. Worden we gestraft door hem als hij het toch niet aankon.

Zwaaiend, overstrekkend maakt hij ons duidelijk 'dit was te veel'.

 

Lang niet iedereen begrijpt dat Yulan een échte wonderbaby is.

'Het ideale couveusekind' zoals een mama van een prematurentweeling ons zegt.

Onze baby wandelde overal fluitend doorheen, ons met een grote angst achterlatend.

Wat had kunnen gebeuren, gebeurde niet.

Maar nog altijd leven we zij aan zij met angst.

De angst voor een terugval, zoals ze ons zo goed hebben duidelijk gemaakt dat dat vaak gebeurt.

 

Slechts een enkeling begrijpt hoe het voelt. Niet altijd verwacht ik dat iemand het begrijpt.

Maar duidelijk werd wie onze vrienden waren, wie ons steunden, wie een schouder gaf om op uit te huilen.

Het waren de kleine gebaren zoals een smsje, een kaartje, een onbeantwoord telefoontje, een bezoekje aan mijn ziekenhuisbed, oppas voor mijn oudste, een stofzuiger door mijn huis, de hond uitlaten, een boodschap. Het was een bloemetje, een respect op hyves of felicitatie.

Het waren de mensen die je tijden niet had gezien en onverwacht een kus op je wang kwamen drukken.

Het waren de kleine dingen, zelfs van mensen die het niet begrepen.

 

De rest van de mensen, onbeantwoord en in het donker....mogen daar lekker blijven.

Niet langer geef ik begrip voor het onbegrip wat ze hebben.

 

Wij danken alle lieve mensen die met een klein gebaar, voor ons zo groot, een klein moment eventjes goed hebben gemaakt.

 

En wij komen er wel.

We knuffelen, huilen, zijn boos en houden van.

We hebben elkaar en onze lieve vrienden.

Dat is alles wat telt.

Dit mooie jongetje is Yulan. En, al zeg ik het zelf, goed opgedroogd.

Zijn langwerpig puntige hoofd, uitpuilende ogen, zijn typisch prematuren uiterlijk verdwijnt langzaam.

Hij krijgt zachte haartjes die lijken te gaan krullen, evenals zijn schattige wimpertjes.

Zijn armen niet langer zo dik als mijn duim. Zijn sliertige beentjes krijgen zachte vetrolletjes om in te bijten.

Hij wordt steeds mooier. Net als zijn grote broer.

 

En wakker.

Net als we bespreken met het CB(i know...) dat zijn achterstand groter lijkt dan zijn gecorrigeerde leeftijd( we mogen overal nog 2 maanden vanaf trekken-> zijn gecorrigeerde leeftijd is nu bijna 7 weken), doet hij zijn ogen open en kijkt de wereld in.

Een mega-sprong doet hem ontwaken van zijn dromerige wereld.

Hij lacht, probeert te brabbelen, volgt ons door het huis en ontdekt zijn kleine handjes.

 

Steeds mooier en steeds slimmer. Dat is Onze Yulan.

We weten, we zijn er nog lang niet. Nog vele bezoekjes aan kinderarts en fysio zullen volgen.

Zijn ontwikkeling wordt goed in de gaten gehouden.

Maar achterstand of niet.....trots zijn we evengoed wel.

 

Dit is Onze Yulan. Onze 2e zoon.

En hij is SCHITTEREND

 

 

 

In de buik werd hij rustig als ik het luisterde.

Tijdens mijn eenzame, met weeen vullende, avonden bracht het troost.

Het werd gedraaid op de radio toen ik onderweg was naar huis, maar Yulan moest blijven.

We huilden. We hadden het allemaal kunnen hebben.....

 

 

En we hebben het allemaal. Nu.

Niet vanwege die éne extra kilo. Nee, die 13 kilo die ik aankwam was er met 6 weken vanaf.

Ook niet omdat mijn heupen nog altijd weigeren in mijn oude broeken te passen, of omdat mijn borsten niet meer in maatje xs passen.

Neuh, dat zachte buikje vond ik ook wel gezellig->en dat is heus alleen omdat mijn doorgesneden buikspieren na de keizersnede nog niet zijn strakgetrokken :)

Eigenlijk boeit het mij totaal niet hoe mijn lijf er postpartum uitziet.

Ik heb een baby gebaard...dus. En ik ben getrouwd.

Ik heb liefje nog niet horen klagen over die cupmaat extra ;)

 

Nope...alles niet voor mezelf.

Alles voor het kleine ding dat onder de uitslag zat, niet kon poepen, de hele dag kramp had, veel ging spugen....Zieltje.

Gelukkig waren wij al bekend met koemelkallergie bij Robijn.

Vind maar eens uit of dat het ook is bij de kleine man.

Wat is flesvoeding dan opeens makkelijk.

Maar ik weiger nog altijd een fles te geven.

 

Dus moet ik op dieet. Koemelkeiwitvrij, lactosevrij, kippeneivrij...*zucht*.....

Daar gaat mijn roomboter, slagroom, volle chocolademelk, chocola, koekjes en andere producten die mij op gewicht houden.

Mamaliefie moet naar de dietist.

 

Maar na 2 dagen dieet ontspande het kleine mannetje weer en dronk hij weer gretig mijn borsten leeg.

 

Alles voor het jong.

 

Eindelijk een mooi lachje op de foto!!!

de pretletter

 

Wat een mooi jongetje

 

Mamachick tegen mamaliefie: Aaahh nee...wat een l*l

Mamaliefie verbaasd: wat zegt u???

Mamachick: uhm...niets hoor, oeps.

Robijn: Ik weet wel wat mamachick zei

Robijn iets harder: Mama zei L*L

Robijn: hahaha l*l, haha l*l, l*l l*l l*l

En ik show graag met mijn MOOOOOOOIIIIEEE jongens.

Heb ik al verteld dat ik hoteldebotel verliefd ben.

 

 

 

 

mijn mooie mooie mooie mannen

Het blijft een plek waar ik tegenwoordig te vaak kom. Het ziekenhuis dus.

Uiteraard weer voor de kleine kanjer.

Deze keer bij de fysio.

Want ook zijn lichamelijk/motorische ontwikkeling wordt streng in de gaten gehouden.

 

Kleine Kanjer heeft een voorkeurshouding. Met een rammelaar probeert ze zijn aandacht te trekken.

Ik lach. Hij mag dan bijna 11 weken zijn, hij doet nog niets wat daarop lijkt.

Als baby van 11 weken wordt hij zwaar overschat.

Hij tilt zijn hoofd niet op, kijkt niet gericht, kan geen speelgoed vastgrijpen, niets wat Robijn ooit wel deed toen hij 11 weken was.

 

Zijn gecorrigeerde leeftijd van 3 weken lijkt beter bij hem te passen.

En als baby van 3 weken lijkt hij zelfs voor te lopen op zijn soortgenootjes.

Wat niet gek is, met 7 weken meer ervaring op deze wereld.

 

Robijn was onze snelle baby. Een groot contrast met de kleine Yulan.

Maar kleine Yulan maakt sprongen die Robijn nooit heeft hoeven maken.

Zijn ontwikkeling gaat razendsnel.

 

Wat geïrriteerd raak ik van al die lijsten, wat een baby moet kunnen, wat je moet doen om de ontwikkeling te stimuleren. Zelfs het advies van de Fysio, hem vaker op zijn buik leggen, maakt me een beetje boos.

Yulan hoeft van ons helemaal niets. Net als zijn grote broer.

Alles gaat lekker in eigen tempo.

Trots zijn we evengoed wel.

 

Hij is 53 centimeter

weegt 4375 gram

Ziet er uit als een baby van 3 weken

doet als een baby van 3 weken

Maar is inmiddels 10 weken bij ons

 

Hij is absoluut de liefste baby die we ooit gekend hebben.

Hij wordt het liefst de hele dag geknuffeld. Ligt graag op je, of tegen je aan....ook 's nachts->lang leve de nachtvoedingen :) en zijn wangen worden zo rond, dat je ze wel moet zoenen.

 

Hij verwend ons met zijn aanwezigheid.....

en wij kunnen het niet laten hem ook te verwennen.

 

En wist u al dat Robijn een vriendinnetje heeft???Hij raakt maar niet over haar uitgepraat....Heerlijk, peuterliefde

We leven nog, doen het nog en het gaat goed.

Mijn hoofd zit te vol om ook maar een zinnig woord te blaten op het moment.

We lijken er eindelijk een beetje bovenop te krabbelen....

 

dus excuses voor het niet vertellen over mijn kleine projectielbrakertje midden in de nacht, of die keer dat hij op mijn hand poepte in het CB. De ontelbare keren dat mijn kleding is ondergebraakseld(is dat een woord ??), zijn eerste entingen, zijn eerste lach en Het Grote Genieten.

 

Want dat doen we...met het zonnetje erbij.

Mijn lievelievelieve kaaskop en pindaatje.

 

En morgen gaan we weer bloedprikken....brrrrrrrrrr........

Het is 5 februari, 3 uur 's nachts als ik weer wakker word. Al een paar nachten krijg ik slaapmedicatie. Ik kalmeer maar niet. Heb zo ontzettend veel stress, want ik weet, hij komt er aan. Mijn hele lijf zegt dat het gaat gebeuren.

Vanavond waren de weeën sterk. Op het CTG een regelmaat te zien.

De slaappil deed even zijn werk...tot nu. Ik ben wakker. Ik voel dat het gaat gebeuren vandaag.

 

Bloed!!

Bloed bij het naar de wc gaan. En dat is niet goed. Ik word weer aan het CTG gelegd. Slapen wordt em niet meer.

De zusters overleggen met elkaar.

Ik word verhuisd naar de verloskamer. Dat kamertje wat ik probeerde te mijden.

'Als je dan komt, kom dan ook maar!' Ik ben boos.

 

Dokter T wordt gebeld. Hij beoordeelt de CTG's en besluit dat ik nog maar even moet blijven liggen aan het CTG.

De weeën blijven komen. Ze worden sterker en komen per 5 minuten.

Ik houd het nog best vol, is dit alles wat je hebt???

 

Een uur later bel ik haar; het gaat beginnen liefje.

Dokter T besluit langs te komen om me te onderzoeken.

 

Iets na 7 uur 's ochtends word ik onderzocht. Dokter T wil me niet inwendig bekijken, zodat de baarmoedermond niet nog meer geirriteerd raakt en gaat ontsluiten.

Het blijft een 'we kijken het nog eventjes aan' situatie.

Maar weer een uur later lig ik beneden in de echokamer.

Het slipje van de placenta ligt nog steeds voor de uitgang. Het hoofdje ligt diep.

ItsiBitsi doet het nog steeds goed en heeft goed gereageerd op de cortico steroïden.

 

Dat bloedverlies is niet goed, zegt Dokter T. Een indicatie voor keizersnede.

Maar toch besluit hij het weer een uur aan te kijken.

Als de weeën blijven komen wordt de natuur misschien een handje geholpen door weeopwekkers. Als de bevalling dan toch gaat doorzetten, dan meteen maar goed.

 

De CTG laat zien dat de weeën toenemen. Het is rond 9 uur 's ochtends.

Dokter T besluit me toch inwendig te onderzoeken.

En dan komt het.

Er is geen ontsluiting te zien.

Al 3 dagen zucht en puf ik mijn weeën weg.

Ik heb er nu 3 in de 5 minuten. Maar mijn lijf heeft niets gedaan.

"Keizersnede" hoor ik hem nog zeggen.

Versta ik het goed?

Zuster L knikt. En voor het eerst barst ik in huilen uit.

Bij geen ontsluiting zou het kunnen zijn, dat de placenta meer dan een deel voor de uitgang ligt. Ik baal, ik ben boos, ik ben verdrietig.....maar vooral ben ik bang.

Mijn kindje gaat geboren worden. Veel te vroeg.

Gaat hij zelf ademen? Hoe ziet hij er uit?

 

Voordat de zuster me gereed maakt voor de keizersnede moet ik nog plassen.

Ik loop naar de gang. Daar loopt Dokter T ook......met mijn couveuse, richting operatiezaal.

Onwel word ik op het toilet.

 

9;20 zie ik nog op de klok.

Ik ben in de operatiezaal waar ik mijn ruggenprik krijg.

Een warm goedje stroomt door mijn lijf. Best lekker.

Behalve dan die dalende bloeddruk en benauwdheid.

Met een zuurstofslang in mijn neus gepropt wacht ik tot mijn lief naast me komt zitten.

Zenuwen gieren door mijn lijf.

 

10:22 uur. Het had het mooiste moment in mijn leven moeten zijn.

Ze zeggen dat hij heeft gehuild. Ik weet het niet meer.

De eerste kreten van mijn zoon heb ik gemist.

Ik kijk naar links over mijn schouder.

Een klein hoopje mens wordt wakker gewreven en geschud.

Tot hij bij me ligt....en ik hem kus.

Zoals ik mijn pasgeborenen kus.

De kus.

 

En dan is hij weg.

 

Tot op de dag van vandaag, probeer ik de flarden bijeen te rapen. Er een verhaal van te maken.

Ik weet niet hoe Yulan eruit zag net na zijn geboorte.

Een uur later hadden ze me ieder kind kunnen aanwijzen. Hij voelde niet als van mij. En deed dat dagen later nog steeds niet.

 

Vandaag ben ik uitgerekend. Yulan is 7 weken en 2 dagen oud.

Hard probeer ik de verloren tijd goed te maken, in te halen.

Ik houd hem bij me, bijna de hele dag, alsof ik nog zwanger ben, want hij hoort bij mij.

Veilig had hij nog in mijn buikhuis moeten zitten, maar kleine Yulan heeft al heel wat meegemaakt, en de eindstreep nog niet behaald.

 

Alles voelt onafgemaakt.

 

Ze zeggen dat hij op me lijkt. Iets waaruit blijkt dat hij toch echt uit mij komt.

Zijn ogen gaan open als ik praat of voorbij loop.

Hij weet dat ik zijn mama ben.

Iedere dag dat we samen zijn wen ik meer aan zijn aanwezigheid als mijn kind.

 

"Hoe groot is de kans dat dit weer gebeurt als ik weer zwanger raak?" vraag ik Dokter T 6 weken later.

De kans is klein, erg klein.

Alleen redt hij de volgende keer mijn baarmoeder niet.

Ik slik.

 

Niet alleen Yulan heeft een hoop meegemaakt.

Met z'n allen zijn we getekend.

Robijn kreeg een broertje op zijn verjaardag

Liefje zag haar vrouw zo en baby geboren worden

Mijn weg naar zwanger worden, zwanger zijn en bevallen mislukte.

Er heerst een hoop verdriet.

Maar de liefde en trots die we voelen voor onze zoon en lief klein broertje heelt langzaam de wonden.

 

Zoals ook de wond van mijn keizersnede heelt.

Het enige bewijs dat ik ooit zwanger ben geweest en een kind heb gebaard.

'Het lachende mondje' noemt Robijn mijn litteken.

Misschien heeft hij gelijk, is het een lachend mondje.

 

 

 

 

"Mama, ik vind jouw borsten heel mooi."

Voorzichtig komt hij dichterbij zitten. Hij schuift zijn kont tegen me aan en kijkt mee hoe zijn kleine broertje De Liefde drinkt.

"Uit jouw borsten komt melk he mama."

 

Uit mijn borsten komt melk ja.

 

De eerste druppels werden zorgvuldig opgevangen en via de sonde toegediend.

Kleine Yulan verdroeg niets anders dan de 'Moedermelk'.

Liters produceerde ik na een week kolven. De zusters moedigden me flink aan bij ieder nieuw voorraadje wat ik bracht naar de couv.

Hoe groot was de teleurstelling toen bleek dat we spruw hadden en mijn voorraadje vernietigd moest worden.

3 Weken duurde het voor we genezen waren. 4 Weken voor ik hem écht aan de borst had. 6 Weken voor ik niet meer hoefde te kolven en 'vraag en aanbod' op elkaar afgestemd was.

 

Aanhappen was een drama, en is soms nog steeds. Van tepelhoedje tot tepelkloven, brandende borsten en uiteindelijk een lactatiekundige die me leerde mijn prematuur te begeleiden met aanhappen.

Want zo vanzelfsprekend is het niet, een te vroeg geboren baby aan de borst krijgen.

Alle energie gaat uit naar groeien en warmhouden, niet naar drinken.

 

Iedere week bedacht ik me: is dit wat ik wil? Waar is het genieten?

Voeden kostte ruim anderhalf uur van mijn tijd per keer. Mijn wallen groeiden, maar zo ook mijn zoon.

Te vaak heb ik gedacht: ik stop ermee.

Maar vaker dacht ik: dit gaat wél lukken.

 

Ik zette door, werd mijn eigen borstvoedingmaffia.

Slurpte alle informatie over borstvoeden naar binnen, maakte borstvoeding.com tot mijn bijbel en overwon.

6 Weken en 2 dagen is hij, 39 weken in zwangerschapsweken, en hij drinkt.

 

De spruw is teruggekeerd. Voeden doet weer pijn.

Maar zijn tevreden 'stuip'lach bij het hebben van een volle buik is alles waard.

Ik zet door.

 

"Jouw borsten zijn mooi mama."

Mijn borsten zijn niet alleen mooi,

 

Mijn Tieten zijn Tof!

 

*trots*

 

Het was de bloedafnamepoli van het ziekenhuis waar ik met trillende beentjes zat. Ik kom er veel te vaak, dat ziekenhuis.

Deze keer zou ik niet zelf geprikt worden. Nog rustig lag hij in de maxi cosi.

Zijn borstkas zachtjes op en neer.

 

"Neemt u hem maar even lekker tegen u aan."

Ja tuurlijk.

"Dan associeert hij in ieder geval mijn geur met de pijnprikkel."

Maar het lijkt haar niets te doen.

Ze drukt mijn kleine poppetje tegen mijn schouder aan.

Hartverscheurend zet hij het op het krijsen als zijn kleine voetje wordt fijngeknepen voor 2 babybuisjes bloed.

"Ach," zegt ze, "je moet maar zo denken; gelukkig kan het tegenwoordig allemaal he."

Het is dat ik mijn baby vasthad, anders had ik haar genadeloos hard geslagen.

 

Nog niet eerder heb ik hem zo hard horen huilen.

En omdat slaan toch geen optie was, zette ik het zelf ook maar op het huilen.

Met rode ogen, en een baby met nog veel rodere ogen, verlaat ik de bloedafnamepoli.

De rotzakken.

 

"Och kijk eens wat een kleintje" hoor ik mensen zeggen als ik door het ziekenhuis loop.

"Die is net geboren."

Voor ons is hij al bijna 6 weken oud.

 

De kleine schurk.

 

 

 

 

Dat genieten blijkt nog lastiger te zijn dan gedacht.

Mooie lieve kleine Yulan drinkt namelijk nog altijd niet volledig zelf.

Klein dingetje, grote zorgen. De nasleep van zijn prematuriteit.

Het doorzetten met het geven van borstvoeding word me lastig gemaakt.

Kolven is zo niet romantisch en raak ik na ruim 4 weken behoorlijk zat.

Romantischer was geweest, zo'n kleintje fijn aan de borst. De kracht en energie is er nog altijd niet voor de kleine man.

Soms lijkt het makkelijker de fles erin te gooien. Het blijft gissen of hij genoeg heeft gekregen.

Mijn lijf schreeuwt echter om het slagen van de borstvoeding(en dus komt woensdag de lactatiekundige).....alles is al verkeerd en anders gelopen dan ik had gehoopt.

 

Vandaag zou ik 37 weken zwanger zijn geweest. Wij zijn al 4 weken mama's van onze 2e zoon.

Hij brengt ons een hoop zorgen,

maar man oh man, wat zijn we rijk.

Dat rooming in overleefden we. Dus mochten we de volgende dag naar huis. Met een stapel papieren, afspraken, medicijnen en lab-formulieren.

Want hij mocht zomaar niet naar huis....

 

Maar thuis hebben we geen weegschaal die meet hoeveel hij gedronken heeft aan de borst. Daarbij is hij nog steeds niet in staat al zijn voedingen uit de borst te halen...met als gevolg dat we 's nachts ruim anderhalf uur zoet zijn met aanleggen, kolven en vervolgens fingerfeeden.

Hij blijft voorlopig ons zorgenkindje en dat brengt een hoop onzekerheid met zich mee.

Krijgt hij genoeg? Heeft hij het naar zijn zin?

 

Na 3,5 week mogen we eindelijk onze baby leren kennen; de huiltjes, de kreuntjes, zijn geur.

Vanaf nu begint het pas voor ons....

de kraamweek

het verwerken

de vermoeidheid

de tranen

 

Maar we genieten ook, als we zijn kleine smoeltje zien.

Hij is weer bij ons, zoals het hoort.

 

 

Het laatste slangetje aan zijn lijf heeft hij er zelf uitgetrokken vannacht.

36 Weken en hij is het zat.

En dus geeft de verpleging hem een kans. Zijn sonde hoeft niet terug, want drinken gaat al heel erg goed. Soms nog wat moe voor de borst, maar fingerfeeden gaat sinds enkele dagen als een tierelier.

 

 

Omdat het zo goed gaat, mag ik gaan inroomen(morgen of overmorgen).

Vrijwillig pak ik mijn koffertje weer in om terug te keren naar het ziekenhuis.

Deze keer kom ik naast mijn zoon te liggen en wordt hij niet langer verzorgd door de zusters, maar door zijn mama's.

 

Lukt het mij om hem, tijdens het inroomen, volledig te voorzien van de borst? Zal hij sterk genoeg zijn de voedingen te drinken?

Het moment van de waarheid.....

en dan mag hij naar huis.

 

Bijna iedereen vindt baby's leuk. Ook als ze heel klein zijn.

Bijna iedereen wil ze dan ook graag vasthouden.

Zo wil men ook graag Yulan vasthouden.

Dat snap ik best, hij is zo ontzettend schattig.

 

Maar helaas voor iedereen gaat dat feestje niet door.

Yulan is enkel bestemd voor onze handen.....naast die van het verplegend personeel.

De tijd die we met hem doorbrengen is kort....en dus geef je je baby niet aan een ander.

Daarbij is het voor een premature baby behoorlijk stressvol om vastgehouden te worden door verschillende handen(dat is het voor een 'gewone'baby al).De verpleging raadt ons dan ook gewoon aan Yulan niet af te staan aan een ander.

Helaas...maar lekker voor ons :)

Zo is er dus nog niemand geweest die Yulan heeft vastgehouden.

 

Maar vandaag was er een uitzondering. Eén die gemaakt moest worden.

 

Want hij is tenslotte grote broer.

En naar dit moment hadden we allemaal uitgekeken.

 

Mamaliefie heeft een nieuwe bijnaam.

Mama tietie.

Want die tieten doen het.

Toch nog iets wat wel goed gaat.

En waar de kleine man inmiddels bijna 5 pond groot van is gegroeid....en 4 centimeter langer.

Zelf drinken doet hij het dan nog niet allemaal.....dus wordt de LiquidLove gewoon door de sonde naar binnen gewerkt.

 

Tot die tijd wordt er nog bruut geoefend met zuigreflexen.

En dat hij weet waar hij het vandaan moet halen is duidelijk....

zijn mond opent als hij me ruikt...en hij tast toe als ik te dicht in de buurt kom...

Ik geniet van zijn zuigreflexkusjes......

Want binnenkort heeft hij het vast goed door, waarna hij hopelijk mee naar huis mag.

Een wonderkind noemt de kinderarts hem. Dokter W.

Ze is zeer tevreden over zijn ontwikkelingen. Hij groeit, drinkt steeds meer zelfstandig en kan zichzelf met hulp redelijk goed warm houden.

Morgen mag hij van de monitor af. Eindelijk weer een paar draadjes minder.

Dokter W is streng en zegt dat hij, gezien zijn leeftijd, voorlopig niet thuis komt. Maar 6 weken zal het niet duren.

Dokter W. bagatelliseert niet. Hij had van alles kunnen krijgen; hersenbloedingen, darmafsterving....of andere enge dingen waar je liever niet van hoort.

Met recht een wonderkind.

En dat allemaal omdat hij 5 dagen extra tijd heeft gehad op longrijping en weeënremmers.

 

"Goed gedaan"

en een denkbeeldig schouderklopje volgt.

Ik kan men maar niet duidelijk maken hoe ongelooflijk schuldig ik me voel.

Ik had hem nog 5 weken, vanaf nu, bij me moeten houden.

Ik had nooit weeën moeten krijgen....

Eerst niet zwanger raken, dan een klotezwangerschap....met vroeggeboorte als gevolg.

 

Iedere dag dat ik hem achterlaat in het ziekenhuis voelt nog ontaarder dan ik me al voelde. Ben ik nog schuldiger.

Want hij ligt daar.

Alleen.

Zonder moederwarmte, zonder de warmte van mijn borst.

 

En ik mis hem,

mis mijn buik

het getrappel

zijn warmte

 

Mijn hart is nog nooit zo gebroken geweest

zo'n heerlijk babylijfje

en gister is zijn gewicht boven de 2000 gram gekomen....joepieeeee

"Mama, ik maak alle ballonnen stuk!"

Met een vork prikt hij de ballonnen stuk.

"Dan krijg ik nieuwe ballonnen."

 

Op zijn mooie groene fietsje, fietst hij rondjes door de huiskamer.

Hij kletst in zichzelf, over zijn verjaardag, over dat zijn mama's er niet waren.

 

En dan, na een mama to peuter gesprekje, komen we erachter dat hij boos is.

Boos dat zijn mama's niet op zijn verjaardag waren.

"Toen was ik helemaal alleen."

Alsof mijn hart nog niet genoeg gebroken was....

Wie krijgt er dan ook een broertje voor zijn verjaardag...wat stom.

 

Duidelijk wordt wat een last hij op zijn schoudertjes draagt de afgelopen tijd.

Goed kunnen we het niet voor hem maken, wel beter.

We gooien zijn verjaardag in de herkansing. Met z'n 3, deze keer de mama's er wel bij.

 

Zondagochtend verrassen we hem met taart als ontbijt.

Je wordt tenslotte maar 1 keer 3.

Maar voor 1 keer, word je gewoon 2 keer 3.

 

Broederliefde

Tevreden melksmoeltje na de borst

oooh hij is zo lekker he

In bad met mamachick

En dat is genieten joh

En daarna weer lekker warm aangekleed

Helaas hebben we de 34 weken grens nooit gehaald. De kleine man is er al.

En als we vanmorgen de couv binnen gaan....zien we, tot onze verbazing, dat de kleine man verhuisd is. Jawel. Een mijlpaal.

Yulan is uit zijn glazen huisje en ligt nu op de groeikamer.

Ik prop mijn tranen naar binnen.

 

Ook de echo schedel laat niets afwijkends zien. Geen bloedingen, iets wat vaak voorkomt bij prematuurtjes. De echo nieren vertoont alleen een vergroot linker nierbekken. Nog niets verontrustends, maar iets wat over 6 weken opnieuw bekeken wordt.

Eigenlijk is de kinderarts zeer tevreden over de sprongen die Yulan maakt.

Hij zit nu zelfs boven zijn geboortegewicht! 1970 gram.....toch bijna de 2 kilo!!!

 

Je zou hem haast overschatten. Maar Yulan heeft nog een lange weg te gaan waarin ons nog zeker wat dipjes te wachten staan.

Hij is te klein en onderontwikkeld zijn voedingen zelfstandig te drinken of om zichzelf op temperatuur te houden.

Iets wat nog weken kan gaan duren, waarin zijn gewicht misschien weer gaat dalen.

Tot 35 weken blijft hij aan de monitor en pas bij zelfstandig drinken mag zijn sonde eruit.

Maar drinken kost hem een berg aan energie, wat weer ten koste gaat van zijn temperatuur.

Nog steeds is 2 maal per dag aangelegd worden en geknuffeld de max voor hem.

 

We zijn blij dat deze mijlpaal bereikt is. Trots op de kleine vechter.

Hij ligt in een bedje....met kleertjes aan.

 

 

 

Zo'n keizersnede valt nog best tegen. Zeker als je kind in het ziekenhuis ligt en je dus niet overeind gehouden wordt door de berg endorfinen die zo'n klein hummeltje in je buurt teweeg brengt. Het valt niet mee....

Maar zodra mijn voeten ziekenhuisgrond betreden voel ik me beter. Ik kan Yulan ruiken van ver. En hij ruikt heerlijk.

 

Zijn infuus is er inmiddels uit, want de mamamelk sloeg zo goed aan dat hij niet langer nodig was. Ook de saturatiemeter mocht van zijn voet af. De longrijpinjecties hebben hun werk goed gedaan. Yulan is niet afhankelijk van zuurstof.

Zelf drinken is nog een behoorlijke uitputtingsslag, en dus ondersteund door de sonde.

Maar zowaar dronk hij vandaag, zelfstandig, 10 cc uit de borst. Ik groeide van trotsigheid.

 

De temperatuur van het glazen huisje gaat langzaam naar beneden. Beneden de 30 graden verhuist Yulan van Couv naar groeikamer.

 

De artsen zijn tevreden. Voor een prematuur doet hij het uitzonderlijk goed. Baby's van zijn leeftijd hoeven namelijk nog niet te kunnen wat hij nu doet.

Een vechtertje!.

 

Het voelt behoorlijk geamputeerd hem daar iedere keer weer achter te laten. Zeer onnatuurlijk en voor het eerst in mijn leven kan ik zeggen dat ik écht hartenpijn heb. Maar het went, en niet langer barst ik de hele dag in huilen uit.

De trots die we voelen houdt ons overeind...de hoop die we hebben laat ons vooruit kijken.

En goede hoop hebben we.

 

 

 

Ook willen we iedereen bedanken voor al die lieve berichten, sms-jes, mail, kaartjes en telefoontjes. Op het moment zijn we niet in staat ze te beantwoorden. Alle energie gaat uiteraard naar onze zoons. Tijd voor geboortekaartjes hebben we ook nog niet gehad...maar het komt...

De eerste ontmoeting

 

Robijn ontmoet Yulan

We zijn zo verliefd 

 

Het gaat goed met Yulan.

In zijn armpje een veel te groot infuus en in zijn neusje een sonde. Voeden is nog te vermoeiend en dus wordt via de sonde voeding toegediend.

Maar Yulan blijkt een vechter. Vanaf dag 2 kruipt hij alert over mijn blote borst. Snuffelt en tast toe. Het is een borstenman...Zijn lust naar zuigen, sabbelen en melk is groot.

En dat is voor een 32+5 baby ontzettend knap. Het zuigreflex is nog onderontwikkelt(iets wat bij 34 pas ontwikkelt).

 

Na 2 dagen  sputteren zijn darmpjes tegen. De voeding wil niet goed verwerkt worden. Iets wat ook heel normaal is. De infusie(parenterale voeding) gaat omhoog en het bijvoeden wordt gestopt.

Maar dan opeens blijkt de kleine man wél de borstvoeding te verdragen.

En zo komen we af en aan met afgekolfde mamamelk. Wat ik zeg, het is een borstenman.

Als mamamelk hem laat groeien, aansterken en straks naar huis laat komen....dan is dat wat ik doe voor hem.

Hopelijk is hij binnenkort sterk genoeg het zelf uit de borst te drinken.

 

We oefenen vast met Finger feeding.

We zijn onwijs trots op iedere stap die hij neemt, iedere gram die hij groeit.

We koesteren elk moment, waarvan te weinig, dat we hem vast hebben.

Slechts twee maal per dag komt Yulan uit zijn glazen huisje om met ons te kangoeroeën, de rest van de tijd moet hij groeien.

 

Het herstellen van de keizersnede en het 2/3 maal daags bezoeken van het ziekenhuis is vermoeiend, pijnlijk, en brengt allemaal emoties met zich mee.

Iedere keer neem je weer afscheid. Een pijnlijke leegte achterlatend.

Mijn navelstreng zit nog vast, veel te vroeg heb ik los moeten laten.

 

Maar alle pijn en moeite is het waard

Want ondanks de ellende, verdriet en machteloosheid zijn we zo ontzettend trots.

Dit is onze Yulan. Dit is onze 2e zoon. Dit is waar we het allemaal voor gedaan hebben.

Al die jaren....hij is het absoluut waard.

 

 

 

betekent: Jade(toch die edelsteen) Orchidee

en is een chinese bloesemboom

Krachtig!

 

Dit is em dan!!!!!!!!!!

Een uurtje na de geboorte. Helder op de wereld gekomen. 1820 gram en 43 centimeter. Nog zonder slangen en sonde. Puur. Onze zoon. En hij is PRACHTIG.

En dit is em dan een dag later. Met slangen. Nog steeds PRACHTIG.

 

En opeens ben ik thuis, zonder kind, met een lege buik. Enkel een doek wat naar hem ruikt zegt ons dat hij écht bestaat. Want hij bestaat. Hij is echt. Hoe onwerkelijk ook.

De doek sleep ik overal mee naar toe, de pijn weg stoppend van de enorme leegte hier in huis.

Mijn lijf verlangt naar hem. Naar onze zoon. Onze mooie Yulan.

 

Gisteren zou ik 33 weken zwanger zijn geweest. Maar kleine Yulan brengt al 3 dagen door in zijn, zoals we het voor Robijn noemen, 'glazen huisje'.

We kangoeroeën 2 keer op een dag met hem. Zijn warme blote lijf op die van mij of zijn andere mama.

 

Hoe snel ging het toen opeens vrijdag mijn weeen doorbraken. Bloedverlies tijdens de weeen zorgden voor extra onderzoeken en al snel bleek dat Yulan nooit via de normale manier naar buiten zou kunnen komen. Amper een uur na deze beslissing zag Yulan het levenslicht.

5 Februari om 10;22 uur. Op de verjaardag van mijn andere lieve mooie zoon.

Zijn hoofdje lag in de placenta. Het had behoorlijk verkeerd af kunnen lopen als Yulan via de normale manier was gekomen.

Een goede beslissing, maar veel te vroeg.

 

De komende weken zullen zwaar zijn. Veel op en neer naar het ziekenhuis om te knuffelen met onze mooie man, vaardigheden te leren, hem te zien groeien.

En er komt een dag, hoewel deze nog ver lijkt, dat we hem mee mogen nemen.

Ik verlang naar die dag....ik verlang naar hem, me heel mijn hart, ziel en lijf.

Maar als die dag komt...barst het feest hier los.

Niet zoals de leegte nu