En wat hebben jullie gegeten???

 

 

Ook mama's zijn wel eens Oost-Indisch doof.

"Mama" zegt hij.

"Mááámááá!!!" Nog wat harder.

"LIEFIE!!!" Uiterst streng kijkend. Hij lijkt op zijn moeder ;)

 

"Robijn, wat voor saus heb jij op jouw saté?"

"Pindakaassaus!!!"

 

Zijn spulletjes ingepakt in zijn mandje.

"Robijn wat ga je doen dan?"

" Kantie!!" Robijn gaat op vakantie.

"En waar ga je naar toe dan op vakantie??"

"Buiten"

 

Op de vraag: Wat ben je van oma??

Antwoordt Robijn: Vriendje

 

 

 

 

Ik, ik begin met 'ik' want dit was 'mijn' dag, ben een betere moeder als ik soms kindloos ben.

Dat wil zeggen; uitslapen, uitgebreid douchen, het huis poetsen, huiswerk maken, lekker in m'n eentje boodschappen doen, wandelen met de hondjes of gewoon lekker een boek lezen.

Nog altijd ben ik niet het moederige type wat de héle dag met zijn kind kan doorbrengen: liedjes zingen, dansen, boekjes lezen, blokken bouwen, gaat u zo maar door.

Gelukkig worden mijn dagen gebroken doordat ik werk, en dat vind ik heerlijk. I Love My Job.

Ben ik de vrije uren thuis, breng ik die graag al keutelend door met mijn kind.

 

Sinds December gaat zoonlief 2 dagen per week naar het kinderdagverblijf. Voelde ik mij eerst een slechte moeder hierdoor, zoonlief uit mijn armen trekkend en huilend achterlatend, weet ik nu dat ik er een betere moeder van ben geworden. Inmiddels gaat hij met plezier.

De bedoeling was zo vaker als gezin aan tafel te kunnen zitten, een betere regelmaat in ons werk, huishouden en gezinsleven. Constant om elkaar heen werken breekt een keer op.

 

Nu wil het wel eens voorkomen, dat op de 2 vaste dagen KDV, deze mama niet hoeft te werken en tijd heeft voor: het hele riedeltje wat ik hierboven opsomde.

Dat wás vandaag. Was.

 

Want toen belde het KDV. Gelukkig had ik uitgeslapen, dat dan nog wel.

"Ik ben natuurlijk geen dokter, dus ik weet niet precies wat je ermee wilt?" zei de leidster.

Gelukkig ben ik wel zuster, zodoende kwam ik er aan.

 

Een dikke oorlogswond achter zijn oor had zijn shirtje bebloed. Hij zag wat witjes.

"Mama mee huis"

Zusterig als ik ben, maakte ik zijn wondje schoon, duwde het dicht en plakte een pleister.

En toch wel een goede moeder als ik ben, tilde ik hem op, knuffelde hem eens stevig en zei: Natuurlijk mag je met mama mee.

Want voor hem doe ik alles,

zelfs mijn kindloze dag opgeven. Dat doen goede moeders namelijk.

 

 

 

 

 

 

Was het eerst een groot gevecht, raakt hij nu bevriend met de thermometer en de bilpillen.

Uiteraard, het is het enige wat hem een beetje beter laat voelen.

Rustig wacht hij af tot mama de bilpil heeft ingebracht. hij zegt nog net geen 'dankiejel'.

Wéér ziek dus.

 

Als hij 's ochtends om 3 uur, in zijn slaapzakje, onze slaapkamer binnenstrompelt, is de maat vol. Zijn hoofd gloeit. Hij kreunt tot ik hem oppak en hem tussen ons inleg.

40 Graden zegt de thermometer. Zijn hete lijfje zweet tot zijn lippen droog zien.

Deze keer laat ik me niet wegsturen met een of ander lullig antibioticakuurtje.

Het is de zoveelste keer dat zijn oor geknapt is, het pus eruit loopt en hij van ellende mijn huis onder spuugt.

 

En dus belanden we wéér bij de dokter.

Hij praat me nog net geen Münchhausen by Proxy aan. Stomme dokter. Niet de eerste keer dat hij iets over het hoofd ziet/me niet serieus neemt.

"U weet dat het dan een medische ingreep wordt?"

Ja natuurlijk, maar als het hem helpt....

 

*zucht*

Ik heb uiteindelijk mijn doorverwijsbriefje voor de KNO,

maar moet dat nou zo moeilijk gaan???

 

Ondertussen stoppen we er nog een paar bilpillen in....

 

Het hebben van een peuter in huis is, op de woedeuitbarstingen na, ontzettend gezellig en vooral erg grappig.

De 'Bijn doen' fase is overmatig aanwezig wat regelmatig eindigt in een grote frustratie met bijbehorend gooigedrag van het object wat niet meewerkt.

'Gave laasies' horen ook gewoon in één keer aan de juiste voet te zitten. Dat snapt iedereen toch.

Zo af en toe loopt onze peuter er als een schooiertje bij, maar hé, hij heeft het 'Bijn daan', dus.

 

Meneer gooit niet alleen met zijn gave laasies. Ook zijn vocabulaire uitspattingen vliegen ons om de oren, wat het haast onmogelijk maakt het gezicht in de plooi te houden en hem serieus te nemen.

 

 

Hoe leuk, lief en lachwekkend het leven is, met een peutertje erin.

Zijn onderzoekend gedrag naar meer, zijn logica en emotie.

Zo'n klein compact wezentje met een heel eigen ikje, een andere kijk op de wereld dan wij.

 

Konden wij soms maar zo onbevangen de wereld en onszelf ontekken.

 

 

 

 

Deze keer ging mamaliefie, hij blijft me zo noemen, alleen met Robijn naar het CB.

Nog iedere keer gingen de mama's samen. Een goed loslaat-moment voor mijn liefje.

De onzichtbare navelstreng lijkt onbreekbaar, daar kom ik echt niet tussen.

Maar hoe goed ze haar best ook deed, ze moest werken.

En dat vond deze mamaliefie heus niet zo erg.

 

Hoewel het CB niet altijd mijn grootste vriend is geweest, ga ik toch graag naar het uurtje opscheppen toe.

Zoals altijd liet mijn, nu 11,8 kg zwaar en 85 cm lange, peuter zien dat hij keurig voldeed aan de peuter eisen.

6 Hele blokken stapelen is natuurlijk een eitje, en ook alle gevraagde lichaamsdelen werden aangewezen. Gelukkig voegde hij er zelf nog even, serieus wijzend naar desbetreffend deel, 'piemel' en 'kont'aan toe.

 

"En hoe gaat het met praten?" Vroeg de vriendelijke verpleegkundige.

"Wat moet hij kunnen zeggen?"

Met zijn 4 woordzinnetjes zat hij ruim boven de grens.

Mijn zoon is briljant, maar dat wist ik al.

 

Mijn zoon wordt al groot

Wat is deze mamaliefie, in die 2 jaar, gegroeid als mama.

En daar heb ik geen navelstreng voor nodig.

 

Totaal uitgepoept lag ik voor dood vogeltje op de bank. Een week lang was de toiletpot mijn beste vriend, niets bleef binnen.

De dag voor Robijns verjaardag lag ik uitgedroogd wazig te zijn en bazelde in de rondte.

ORS en een zooi diarreeremmers redden me net op tijd. Vrijdag kon ik weer eten....op tijd om een feestje te bouwen, de taart te maken, slingers op te hangen, boodschappen te doen.

Mijn peutertje werd 2 jaar.

 

En het was fantastisch, en hij is Te Verwend met Te veel Cadeautjes. 2 Jaar, hoe stoer!

 

Maar die week van buikgriep was slecht voor mijn cyclus. Want geen eten binnenhouden betekent ook geen hormonen binnenhouden.

Mijn baarmoederslijmvlies besloot niet langer door te groeien en vandaag een rode veeg in mijn broekje. Dwars door de dubbele dosis Progynova heen lijk ik ongesteld te worden.

Wat het einde betekent van cryo-poging 1.

En dat sucks toch best een beetje.

Het was onze afsluiter, die nu dus weer uitgesteld gaat worden.

*zucht*

Vanmorgen pakte hij zijn eerste cadeautje al uit. Morgen vieren we het pas echt, maar eigenlijk is hij vandaag jarig.

 

Hoera!!!! Hij is al 2 jaar in ons leven!!!!!

 

En wij gaan hier nog even verder met 'De Taart'....en verdere voorpret

Moet je bedenken dat je buikgriep hebt, je de billen bij elkaar moet knijpen om niet te gaan poepen, maar toch moet ontspannen voor de echo. Ik zeg je, geen fijn gevoel.

En hoe ik het voor elkaar krijg, geen idee, maar ik tref altijd een Gyn die een telefoontje krijgt.

"Sorry Mevrouw!" in plaats van meis deze keer. Ik ben in waarde gestegen.

Daar zit je dan, met je blote billen op die stoel, te knijpen.

 

Ondanks mijn poeperitis doen de hormonen goed hun werk. Geen eicelgroei, wel baarmoederslijmvliesgroei.

En dat BMS-vlies moet zo'n 8 mm worden voor ik mag starten met de Utrogestan(dan 5 dagen daarna is de terugplaatsing van Eskimo->zoals wij onze bevroren embryo liefkozend noemen) 

'Gelukkig' was het nog niet zover, ik zit op 7 mm.

Zie er maar eens een paar vaginaaltabletten in te krijgen en te houden als je ieder half uur op de pot zit.

 

We wachten dus nog even tot donderdag, dan weer een echo en verdere instructie.

Geeft ons weer lucht gewoon verder te gaan met Robijns verjaardagsplanning.

Dan ben ik vast ook van de poeperitis af.

 

 

Ik hou van jou, ik hou van jou

Ik hou van jou helemaal tot aan de maan

 

 

 

verder dan jij reiken kan

 

en weer terug

Een onderbroek is een onniejoek

Appelmoes is appel...*pauze*...moes

Kroepoek is koekroek

Een pinguin is een pinnin

 

Nog vóór zijn tweede verjaardag maakt hij een mega-taalsprong.

Zinnen van 4 woorden, prachtige woordcombinaties, linkjes tussen woorden (koud, kachel aan), taalgrapjes...en 's ochtends schreeuwt hij door het huis: Bijn wakker!!!!!!

Want  Bijn is zijn naam en hij wordt -3-vingers-omhoog-houdend- 2 jaar dus.

 

En denk maar niet dat je deze Bijn voor de gek kan houden.

Bijn moet alles " Bijn doen" en "mama ook" wat Bijn doet.

Deze Bijn is ook heel erg "Bijn sterruk" als hij zijn kist met Duploblokken boven zijn hoofd leegkiept.

Maar gelukkig is mama ook heel erg "mama sterruk", naast mooi en lief en helaas ook

"mama boos".

 

Bijn is een echte jongen, doet stoere jongensdingen. Springt van de trap af en botst met zijn auto tegen de muur. Roept 'boink' als hij met zijn plastic hamer op zijn hoofd tikt en terroriseert de huisdieren bij het leven.

 

Maar Bijn, onze Robijn, is ook lief en klein.

Hij spreidt beide armpes naar ons uit en zegt: Groughug mamas. (grouphug)

*smelt*

'Rustmaand' dus, maar ons denkwerk gaat tot diep in de overuren.

De cryo komt er aan. Wat het ons ook brengt, we hebben er vrede mee, maar hier ligt de grens.

Hier ligt de grens bij wat ons gezin kan dragen. Tot hier en sterker zijn we voorlopig niet.

Dit is het moment dat we ons gezin beschermen voor nog meer verdriet.

Het moment dat we beseffen dat er meer in het leven is dan een tweede kind.

 

Afscheid nemen van het idee valt niet mee. Al die maanden, weken, dagen , uren en seconden was ons hoofd bij baby 2. Prikte en slikte ik hormonen, wachtten we op die +, kwam de + en verloren we weer. Leven op hoop en hoop op leven.

 

We zijn klaar, we zijn op. Hebben tijd nodig te helen.

En dus is de cryo onze laatste poging.....voorlopig.

 

De toekomst duurt nog lang, we hebben de tijd.

Maar de toekomst is ook hier en nu....wij willen hier en nu terug

Hij neemt mijn gezicht tussen zijn kleine, grote!, handjes en kijkt me aan.

"Mama huilen nee?? Tussies, over"

Hoe goed hij mijn verdriet ziet, zonder dat ik huil.

Hij drukt zijn vochtige lippen op mijn wang en legt zijn armpjes in mijn nek, mij smorend met liefde.

"Nee schatje, mama moet niet huilen, het is al over."

 

Wat zeg je tegen een kleine dreumes van bijna 2. Hij heeft het zo goed door.

Het hele gezinsleven lijkt er aan onderdoor te gaan. Zwarte wolken hangen boven ons hoofd.

Het is moeilijk te genieten.

En waar ligt dan de grens?

 

Ben ik ondankbaar als mijn wens voor een tweede, eerst gebaarde, baby zo groot is?

Ik heb toch een gezond kind? Sommigen hebben er geen.

Is mijn genen verspreiden dan werkelijk zo belangrijk? Of staat mijn gezin, zoals het er nu uitziet, op nummer 1.

 

Hoe ver moet ik doorgaan in het doordrammen van mijn idealen?

Moet ik mijn gezin keer op keer in de steek laten voor die ene wens?

Krijg ik spijt als ik het niet doe? Heb ik er vrede mee als ik stop?

Kan mijn hart die leegte verdragen.

Ben ik een slappeling als ik opgeef? Of ben ik juist sterk omdat ik voor mijn vrouw en kind kies.

 

Ik haat twijfels, maar ze slaan zo hard toe

 

 

Mijn hart laat het niet sneller kloppen. Ik heb altijd al een gruwelijke hekel gehad aan sneeuw. Koude voeten, gladheid en daarna die troep op de weg.

Maar het ziet er zo onwijs mooi uit.

 

Na eindelijk een dag koortsvrij te zijn geweest, was het dan ook tijd om naar buiten te gaan.

Maar ook zoonlief heeft een hekel aan sneeuw. Zijn laarsjes reikten net hoog genoeg om boven de sneeuw uit te blijven.

"BINNEN HUIS!" Commandeerde hij mij.

Amper 20 minuten later zijn we weer binnen.....

Hij gaf me nog net genoeg tijd deze wonderlijke wereld vast te leggen met mijn mobieltje. Stel je voor dat het weer 20 jaar duurt!!!

Is het alweer zo lang geleden??

 

 

 

 

 

 

 

Een arts belt altijd later dan de afgesproken tijd.

Een uur later neem ik de telefoon op en hoor braaf aan dat mijn eerste IVF niet gelukt is. De HCG waarden in mijn bloed waren negatief.

Een formaliteitje. Hij gaat verder  met het gesprek. Vertelt me over de cryo....

 

Maar daar had ik de dag ervoor al wat over gehoord.

Het AMC belde om te vragen of ik wel was komen opdagen voor het bloedonderzoek.

Welja, dat was ik, maar dan wel in mijn eigen ziekenhuis.

Meteen vroeg ik de lieve dame aan de telefoon of ik nog een cryo(embryo in de vriezer)heb.

"Mevrouw Hage, ik ga even voor u kijken." Ik hoor haar rommelen door de papieren waarna ze me zowat feliciteert met mijn éne zielige cryo.

Wauw, dat is dan het moment dat ik heel blij moet zijn en de vlag uithang voor mijn herkansing in IVF#1.

 

Het tegendeel is waar. Ik als 26-jarige, met mijn onwijs lekker en jonge lijf, had op z'n minst 10 eicellen moeten scoren met daaruit 8 bevruchtingen waarvan er zeker 4 geschikt waren voor de vriezer.

Verder had gewoon die éne sukkelige emmy moeten blijven zitten.

De GRRRRommm-momenten worden er niet minder op.

 

Dus we gaan voor die Eskimo. Laat die taaie rakker het dan worden.

En nee, dan niet deze cyclus. Deze cyclus is namelijk voor het koude nachtzweten, pukkelig zijn en vette haren...ofwel onthormonsteren van alle troep die ik de afgelopen 6 weken in mijn lijf heb gehad.

De cyclus erop kan Hormoonjunkie weer beginnen.

 

We vertellen hem dat als het niet meer donker is, dat het dan licht is. De zon is dan wakker.

Bedenkelijk kijkt hij naar buiten.

"Buiten lichies aan", zegt hij me. En tegen dreumeslogica kan je niet ingaan.

 

"huilen nee" zegt hij als de tranen over mijn wangen lopen. En ik weet heus dat je kind je niet moet troosten.

"Mama tiefelen(knuffelen)!!" En hij doet zijn armpjes om mijn nek. Hij voelt heerlijk.

 

Sinds kort heeft Robijn, zoals hij zelf zegt: mama's

Mama en mama is not done.

 

Maar soms heet deze mama ook wel eens 'Boer'

Er ontstnapt wel eens lucht....weet u.

 

Ik noem liefje vaak chick, zij mij liefje.

Robijn noemt ons nu ook wel eens mamatiejik en mamaliefffffie.

 

Hij kent alle Barbapapa's. U ook? -> Barbapapa, Barbamama, Barbabenno, Barbabella, Barbaborre, Barbabientje, Barbabob, Barbabee en Barbalala

Er moet dan ook iedere dag worden voorgelezen uit die boeken.

 

Zo kent meneer opeens ook heel goed de namen van al zijn tantes: Toya(Latoya), Jije(Marije), Bi(Bianca), Loes(marloes) en Tjies (Patricia). En alle tantes vinden het prachtig!

We vergeten bijna dat hij ook nog oom Bajie(Barrie) heeft & TanteToya's liefje...een wel heel makkelijke naam: Ed! met zoontjes Job en Max.

 

Ons schitterend kind kent de kleuren: Biauw, dood, dijuin, twart, jeel, joen, djose& janje.

Niet alleen bij naam, maar ook echt bij kleur. Ik vind het knap.

 

We leren hem tellen van 1 tot 10. Hij komt niet verder dan 1,2,3,6,en...volgens het boekje: Barbapapa nummer 10!!!

 

Het alfabet trekt hem wel weer. A,B,C,D,E !!!! de F en de rest is lastig en vooral niet cool. Heel handig bij het tandenpoetsen...als we weer beginnen bij de letter 'A'

 

Tellen lijkt hij toch wel te kunnen als we het stickersysteem invoeren. Iedere keer in je bedje slapen is een sticker(hij ligt nogal graag voor de deur te slapen, op een koude grond) plakken op ons zelfgemaakte sticker-verdien-vel.

En jawel hoor....3 stickers is een?????    "sentje" (centje, voor in zijn favo Barbapapaspaarpot)

Hij heeft er al 4 verdiend!

En zo drijven we het verdriet, wat we hebben om hetgeen we niet hebben, naar de achtergrond en proberen we stil te staan, hoewel soms lastig, bij hetgeen we wel hebben.

 

En dat is prachtig...en inderdaad, zo helemaal 2008!!!!

Wat me brengt bij het feit dat hij al bijna jarig is....en ik nog van alles moet regelen voor die dag. Zijn shirt, de taart, de uitnodigingen, het cadeau...en versiersels.

Blije gedachtes.

 

 

Een blij kind.

"Mama", zegt hij, "buiten peeuwen!"

Inderdaad het sneeuwt.

Ik heb de afgelopen weken vergeten te kijken door de ogen van mijn kind.

Zonder te douchen kruipen we in de kleren....

We gaan naar buiten........

 

Volledig verslagen staren we naar het testvenstertje. Het zo welkome blauwe streepje blijft uit.

Het duurt even voor we beseffen dat IVF poging 1 ten einde is.

Na 10 minuten bestuderen we het venstertje weer. Nog altijd wit, net als een half uur later, tot hij in de prullenbak belandt.

 

Niet eerder was ons verdriet zo ontzettend groot. Ik had nooit kunnen bedenken hoe verdrietig het is als een positieve test uitblijft, tot nu. Alle voorgaande pogingen tot zwanger worden lijken te verdwijnen in het niets. Al wat er toen toe deed doet het nu niet meer.

We waren zó dichtbij.....

 

De klap komt zo hard aan dat ik verstijf. Hoe kan dit gebeuren? Alle omstandigheden waren goed, het had moeten lukken!

De prikken, de echo's, de punctie en terugplaatsing. Alles lijkt voor niets.

Raken we hierin gehard? Is de klap de volgende keer minder hard? Is dit dan het moment dat we met beide voeten de grond raken en keiharde realiteit onder ogen komen.

Dat dit één of ander kutkansspelletje is die we deze keer hebben verloren.

Maybe next time!??

 

In mijn broekje een donkere veeg. Heb ik de laatste dagen alle teken van menstruatie weggedacht?

Precies 2 weken na de punctie komt alles opzetten. Van gespannen buik tot zere borsten.

Het liegt er allemaal niet om, dit is het einde van IVF 1.

We zijn intens verdrietig en boos.

 

Net als 2008, is ook 2009 niet ons jaar....(ik corrigeer: niet ons jaar wat we zwanger verlaten)

 

Ik ben een IVF-leek. Heb er ontzettend de ballen verstand van.

Dus 11 dagen een embryo in mijn buik zegt me niets. Wanneer ik ongesteld zou moeten worden? Geen idee, maar het zit er nog niet aan te komen. Geen buikkramp, geen zere boobs, niets wat er op lijkt.

Het is rustig hier.

En zoals ze zeggen; geen bloed geeft moed.

Mijn kerstboom staat niet. Hij heeft even gestaan, zonder lichtjes en ballen, met de bedoeling versierd te worden. Inmiddels is hij weer weg. Op een triestige kerstslinger na, is er niets kerstigs hier in huis te vinden.

Soms heb je andere dingen aan je hoofd.

 

Dingen waar je nog niets over kan zeggen. Dingen die je voelt in en aan je lijf, maar die nog geen betekenis hebben. Het is nog te vroeg om iets te zeggen over alles.

Buikkrampen, misselijkheid, moeilijke toiletgang, emotioneel, vergeetachtig.....wat zal het zeggen? Bijwerking hormonen?

 

De kortste dag is geweest, onze dagen zijn lang....we tellen nog even door

 

Uiteraard startte de auto niet toen we van plan waren weg te gaan. Maar onze lieve buurjongen ging aan de slag met startkabels....en hij piepte weer.

Op zulke momenten heb ik een hekel aan sneeuw.

 

Maar we waren ruim op tijd.

 

3 Eicellen(van de 6) zijn bevrucht. En één zwemt nu zijn weg door mijn baarmoeder, op zoek  naar een gunstig plekje om daar de komende maanden te blijven.

De andere 2 cellen krijgen nog even de tijd zich door te delen, en zijn daarna hopelijk geschikt voor invriezen. Dat horen we helaas pas over 2 weken.

 

Pas in het nieuwe jaar zal er een bloedonderzoek plaatsvinden om vast te stellen of deze prachtige embryo (die we ook nog even op scherm hebben gezien) een plekje heeft gevonden.

 

Het grote wachten begint weer.....en ik hoop zo voor de laatste keer.

 

 

5 Uur was ik wakker. En dan duurt het wel erg lang voor het 9 uur is hoor!!!!

Want vanaf 9 uur mocht ik het AMC bellen om te horen of er een bevruchting heeft plaatsgevonden.

 

Hoe ik mijn brood naar binnen heb gewerkt, geen idee.

Maar toen ik belde, had ik EINDELIJK weer een lach op mijn gezicht.

 

 

Vanmiddag is de terugplaatsing. Een embryo in mijn buik, wat een gek idee.

Ook zal de arts ons vertellen hoeveel van de 6 eicellen zich gewillig lieten bevruchten en of er cryo's van gemaakt kunnen worden.

 

Vanavond zijn we weer thuis....dan zal ik ongetwijfeld gaan updeeten......

 

 

In de file staan is echt niet grappig, maar het gebeurde toch. Het werd een race tegen de klok. Stel je voor dat de follikels zouden springen, dan zou heel IVF-poging nummer 1 verloren zijn.

Ik vloekte de boel bij elkaar in de auto, van zenuwen, van stress.

"Als het mislukt dan kap ik ermee...kl*tezooi!!!"

Maar we kwamen net op tijd. Naja, ik dan, ik sprintte de auto uit, het ziekenhuis binnen, klokte de 2 valiumpjes snel in de wc naar binnen en meldde me in die ene louche gang.

Zuchtend kwam liefje me achterna gerend.We waren op tijd.

 

Die pillen werken best snel, zal ik je zeggen. Giechelend zat ik in die gang te wachten tot we werden geroepen.

Wankelend liep ik de uitslaapkamer binnen, waarna ik nog zo'n pethidineprik(opiaat, morfine) in mijn bil kreeg. Ze kon goed prikken, dat wel, voelde er niets van. Of was dat misschien omdat ik al stoned was van de valium?

Als ik nog niet stoned genoeg was, werd ik dat wel na de pethidine.

Er werd me verzocht vooral te blijven liggen. Deed ik dan ook netjes, had de tijd van mijn leven.

 

Die punctie heb ik bijna niet meegekregen. Ik was te stoned. Voelde wat lelijke pijnscheuten door mijn onderlijf gaan, zag op het beeldscherm al mijn follikels leeggezogen worden, bazelde wat tegen de arts over de juiste donorzaadcellen, "dat ik niet over 9 maanden een chineesje uitpoep", ...en werd weer teruggebracht naar de uitslaapkamer.

En dat was de druppel.

 

Want toen ik na een half uur van de zuster op mocht staan, besloot ik dat ook te doen.

Plassen stond op nummer 1, ik moest en zou die wc halen aan de andere kant van de poli.

En dat is best een stuk.

Ik kotste er mijn maag leeg(zat niets in), wankelde, stevig door liefje vastgehouden, terug en ging knock out.

Ik hoorde in de verte de zuster nog zeggen:...veel pijn...veel medicatie..blabla...ik was weg.

Ik had met mijn 47 kg te veel pethidine gehad. De volgende keer, aldus de zuster, zouden ze minder gebruiken. Ik hoop niet dat er een volgende keer komt.

 

2 Uur later werd ik wakker en vriendelijk verzocht plaats te gaan maken voor de volgende patienten.

Aankleden ging moeizaam, de 10 stappen naar de lift waren hels. Ik kon niet meer.

Midden op een gang zat ik als een dood vogeltje mijn bekkentje vol te spugen. Mensen keken.Het was vreselijk.

 

Een rolstoel bracht me, het hele AMC door, naar de auto. Belachelijk dat ze ons zo lieten gaan.

De rit naar huis was alles behalve lekker. De zure lucht van mijn maaginhoud door de auto.

Thuis heb ik geslapen.

En vandaag ben ik weer een beetje wakker. Ik kan amper lopen, voel heel wat pijn....en dat alles voor het zogenaamde goede doel.

 

Het resultaat??

6 Goede eicellen werden er gevonden.

En nu is het afwachten tot vrijdag.

Hebben mijn eicellen zich versmolten met een zaadje, delen ze goed genoeg voor een terugplaatsing en cryo(opslag vriezer)?

We zullen het zien, de spanning blijft.

 

Dank allemaal voor het meeleven, doet ons erg goed.

Duimt u vooral nog even door! Vrijdag hopelijk goed nieuws.

 

 

 

 

Moet je bedenken dat je een volle blaas hebt, je wijdbeens in de beugels ligt, met dat ding erin en dat zijn pieper gaat. Waarna hij met een harde ruk, nadat er even flink gepoerd was van binnen, dat ding eruit rukt. Want ja, die pieper moet hij nemen. "sorry, sorry meis", zei hij nog.

Kon ik wat van kopen zeg....Mocht gelukkig wel even plassen in de tussentijd.

Had ik ook beter niet kunnen doen, want nu lag de boel er nog ongunstiger voor van binnen.

Voor de tweede keer maar weer even flink poeren.

Het resultaat mocht er zijn.

 

8 Follikels van meer dan 20 mm. En dat is goed.

Dus mocht ik meteen door naar het lab om bloed te prikken, werden de uitslagen naar het AMC gefaxt en werd ik om 14 uur teruggebeld door het AMC.

 

Eindelijk mag ik stoppen met de hormonen en antihormonen.

Vanavond gaat de pregnyl er in, de laatste spuit.

 

Dinsdag is de punctie.

 

Er zijn een paar plekken waar ik ultieme stressontlading vind.

 

Daar kan ik weer gek doen

Daar vind ik de regenboog

 

Ik kijk naar schepen met zoon

 

Ik geniet van vrouw en zoon

 

 

En zoon geniet van ons

 

(oh en die winkelhaak op zijn wang komt bij het KDV vandaan...GGRRMMBL)

Eventjes zijn we vrij van gedachten

 

en kom ik tot rust

 

Het strand dus

Toen liefje zwanger was van zoonlief, had ze nogal last van drakengedrag.

Mijn schouders waren breed met een standaard erop vastgenagelde zakdoek om op uit te huilen. Mijn armen waren sterk, om haar vast te houden als ze dat nodig had. mijn stem zacht zodat ik in haar oor kon fluisteren dat ik van haar hield. Al wat nodig was deed ik. Ook als dat terugschelden inhield.

 

Dat ik zou gaan veranderen in opperopperdraak wist ik toen nog niet. Wie had gedacht dat de dagelijks shot Puregon mijn ego in het verdomhoekje zou drijven en de heks in me naar boven zou halen. De heks die ooit een draak had getemd.

 

Liefje probeert ook brede schouders te hebben.

Maar liefjes brede schouders zijn soms niet breed genoeg en gaan hangen van mijn onmenselijke heksengedrag.

Gelukkig zijn haar armen sterk en is haar stem zacht.

Ze vangt me als ik losgeslagen door het huis vlieg op mijn bezem.

En als ze me vangt, neerhaalt tot ik met beide benen weer op de grond sta, fluistert ze.

Ze fluistert dat ze van me houdt, dat ze trots op me is.

En ik kan niets anders dan smelten.

Alsof ik in de regen sta.

 

Daar ga ik met mijn heksengedrag....

en waar is die *^^%)(*zakdoek

 

 

 

 

Uiteraard was de nacht weer lang. Niet alleen door het gebrul van zoonlief, maar ook door de stress van de komende morgen.

Na maanden weer de eerste follikelmeting.

Heb ik goed gebroed? Gaan we straks goed oogsten? Hoeveel zijn het er toch?

 

Mijn buik vertelde mij, de afgelopen dagen, dat ik rustig aan moest doen. De vermoeidheid neemt toe, mijn buik krijgt meerdere plekjes van het prikken...en mijn eierstokken doen zeer.

Maar alles voor het goede doel.

 

Mijn gok op 9 follikels leek nergens op.

Mijn ietwat gezwollen buikje bevat 13 hele follikels van 12 mm.

En dat is een hele goede score (gemiddeld is ongeveer 8 á 15)!!!!!Dat is heel erg goed!!!!

Er zwerven nog wat kleinere follikels tussen....wie weet gaan die ook nog wat doen.

 

Voor het eerst, sinds tijden, kan ik weer een beetje trots zijn op mijn lijf.

 

We gaan nog even door met prikken en op naar vrijdag, de tweede follikelmeting.

 

 

Afgelopen donderdag de uitgangsecho gehad. Alles zag er prima, stil en schoon uit. Nog voordat ik mijn broek aanhad, geen tijd meer kreeg om vragen te stellen, was de gyn er alweer vandoor.

Die vragen heb ik dan maar gesteld aan mijn favo poli-verpleegkundige.

 

En zo startte ik donderdagmiddag met de 2e injectie, de Puregon.

Vanaf nu zullen mijn follikels, hopelijk, mooi gaan groeien.

Dat wil zeggen dat de punctie dichterbij komt.

Zo ook onze zenuwen groter worden.

Doet het pijn? Gezien de hoeveelheid medicatie (Valium en morfine) zal het vast geen pretje zijn. En wat is de opbrengst?

 

Maar ach, tussendoor vieren we Sinterklaas.

En wat issie verwend joh! TE verwend...en dan ook nog over 2 maanden jarig.

2 Maanden nog maar...word hij alweer 2! Waar is de tijd toch gebleven?

 

 

En dan opeens zegt het kleine dwergje:

 

Mama, hou jou!

 

*smelt*

Als mensen vragen: hoe gaat het met je,

willen ze eigenlijk maar één antwoord horen: Goed.

Stel je voor dat je moet doorvragen, waarom gaat het niet goed?

 

Ik begrijp goed dat niet iedereen begrijpt wat een IVF-traject inhoudt, wat het met je doet, wat het met je gezinsleven doet, wat hormonen doen met je lijf, hoe geestelijk zwaar de opgave is het allemaal te doen. Maar als je het eigenlijk niet wilt weten, of gewoon niet normaal kan reageren, JUST DON'T ASK!!!!!

 

Dan hoef ik niet te zeggen dat ik er chagrijnig van word, dat ik het soms niet meer zie zitten, dat het me zwaar valt, dit alles voor een K-kind. Waarop je dan ook niet hoeft te antwoorden: Dan stop je er toch mee?

 

Laat ik dan ook eens rondstrooien met vooroordelen.

Dat soort antwoorden komen vast alleen bij mensen voor die kinderen hebben genomen of per ongeluk zwanger zijn geraakt. Mensen met ogen die niet verder reiken dan hun neus, of misschien mensen met weinig empathisch vermogen.

 

Zo, ik heb gesproken.

Voel je vooral niet aangesproken als het niet jou betreft, het zijn vást de hormonen die spreken.

 

Inmiddels zitten we op cyclusdag 3. Mijn menstruatie knalde zondag door.

Nu begint het echte werk.

Donderdag de eerste uitgangsecho. Kijken of ik mooi schoon ben van binnen en of de Decapeptyl zijn werk heeft gedaan; geen follikelgroei.

Daarna wordt er gestart met de Puregon, een injectie erbij. Dit is de stimulatiefase, de fase waarin de follikels tegelijk moeten gaan groeien.

 

Allemaal heel plastisch.

 

De bijwerkingen zijn te doen. Ik jank overal om. Liefje heeft ook last van de bijwerkingen, jankt ook overal om. En dat zonder prikken, heel bijzonder ;)

Ik zou het allemaal niet doen zonder haar, ook al kan ze niets anders doen dan toekijken, en mijn hand vasthouden. Het moet vast verschrikkelijk zijn als dit met je partner gebeurt.

Soms vergeet ik even dat het ook háár baby is wat er nog niet is.

Maar ik zie de tranen in haar ogen.....en houd ook haar hand vast.

 

We doen dit samen

Opeens was het zondag 3 uur in de middag(CD23). Het klokje lijkt niet vooruit te gaan.

Kwart voor 4 als ik besluit dat ik niet langer kan wachten.

Zuster Angel is te werk en dus móet ik het wel zelf doen.

Ik mik een keer terwijl ik mijn buikplooi stevig vast houd, en hoop die naald erin te krijgen.

Maar de naald stopt tegen de huid van mijn buik.

Bangepoeperd, denk ik nog. Het zweet druipt van mijn lijf van zenuwen. Ik loop wat heen en weer door mijn huis als ik besluit het nu écht te doen.

Weer mik ik, andere kant van mijn buik, en in een keer glijd de naald naar binnen.

Hij zit, de eerste prik.

 

Zo ook de tweede, en de derde.

Ik voel me stoer, dat klusje klaar ik toch maar eventjes.

Van bijwerkingen lijk ik nog niet veel last te hebben.

Oké, ik lieg....ik ben één brok emo en jank om de kleinste dingen.

Wie weet is dat wel omdat we eindelijk weer begonnen zijn.

Een nieuwe kans, een nieuw begin, zo aan het eind van het jaar.

 

 

 

 

Van mensen om je heen verwacht je eigenlijk een klein beetje dat ze hun best doen je te begrijpen. Mensen die belangrijk zijn, die dichtbij staan.

Dat zijn de mensen die alle emotie's met je meemaken en er een passend antwoord op hebben.

 

Hoewel antwoorden vaak cliché's zijn, is het soms wel even wat je nodig hebt. Soms ook even niet.

Want wie zegt dat het goedkomt? Wie zegt mij dat ik over 10 maanden een kleine baby in armen houd?

Het geeft ook niet, alles is goedbedoeld.

En wie weet, komt alles ook goed.

 

Maar soms, heel soms, zijn er ook berichten uit onverwachte hoek. Van mensen waar je het niet van verwacht. Mensen met een ander antwoord op de gevoelens die je hebt.

Mensen met een heel klein gebaar en een nog grotere betekenis.

Een betekenis waar ikzelf misschien nog even niet aan gedacht had, maar wat me wel aan het denken zette.

En even gaf het me adem, kon ik kracht halen uit die éne zin;

 

'Wij zijn trots op jullie'

 

Ik wist weer wat ik even vergeten was,

 

Ik ben ook trots op ons.

Bedankt lieve meiden, voor jullie lieve bericht.

 

 

".....dank U Sinterklaasje." Zingen we hard voor het raam.

Onze schoenen staan naast elkaar op de vensterbank.

Als we uitleggen dat de Sint daar dan een cadeautje in stopt kijkt hij ons verveeld aan.

Je hebt tenslotte wel wat beters te doen op die leeftijd.

"Dus Robijn, morgen zit er dan misschien wel een cadeautje in onze schoenen."

'Ja, ja, ' zien we hem denken.

En als we even niet kijken, heeft meneer onze schoenen van de vensterbank getrokken om ermee door te kamer te wandelen.(moet je hem eens zien lopen op mijn pumps)

 

Maar vergeten was hij het echt niet hoor.

Druk springt hij op ons bed.

"mama, neden."

Maar de mama's zijn 's ochtends niet op hun Sintbest.

"Even wachten, we gaan zo naar beneden."

Want beneden staat zijn..

"Tjoen"

Met daarin een..

"Dootje"

"Tjoen mama, dootje."

En restte ons niets dan naar beneden te gaan, waar hij snel op zijn schoen afschoot en zijn cadeautje openscheurde.

"Wat zeg je dan Robijn."

 

"Douwel mama." (dankjewel)

 

Misschien heeft hij het iets te goed begrepen.

Badend in angstzweet word ik wakker. De nacht was lang, vol dromen over bevruchtte eicellen met het verkeerde zaad, abortussen, punctie's en baby's.

Mijn spastische darm draait door mijn buik.

Joepie, vandaag weer naar de gyn....ons IVF-startgesprek.

 

En starten doen we meteen. Ik zit op de gunstige cyclusdag 17!!!

Feit is, dat je start op CD 23 (cyclusdag).

Liefje kon haar lol niet op, toch nog een embryo terugplaatsing vóór de kerst(als alles meezit en ik prachtige embryo's heb).

Ik herinner me nog goed, vorig jaar, NOD op 1e kerstdag, hoe we hoopten zwanger 2008 uit te gaan.

 

Ik had verwacht pas in het nieuwe jaar te starten. Nu is er weinig tijd om me aan te passen aan deze nieuwe situatie. Maar ben je er ooit klaar voor??

 

Op naar zondag en de eerste keer in mijn leven, dat ik mezelf prik...

 

 

 

Als ik mijn eerste stap in het enorme gebouw zet kan ik alleen maar denken: WAUW, hier wil ik werken. Het walhalla voor de Grey's en Torres (jammie) onder ons. Het kwijl druipt ons nog net niet op de grond terwijl we er rondlopen. Ons streekziekenhuisje is er niets bij.

Wat zou ik me hier thuisvoelen, als ik er een baan had(nog ff doorleren).

Niets is minder waar. We komen voor de voorlichtingsdag over IVF.

Mijn oog valt op de lange witte jassen die voorbij lopen. Het bekakte taaltje vindt mijn oor, ben ik zo'n boer?

De bordjes wijzen ons de weg naar het dorp 'psychiatrische afdeling', waar liefje graag zou willen werken....en wijzen ons verder naar het 'centrum voor voortplantingsgeneeskunde'.

Een louche lange gang waar ik hoop niet te vaak te komen.

 

We krijgen een rondleiding, vinden de plek waar de punctie zal plaatsvinden, zien het kamertje waar ik mijn Valiumroes zal uitslapen.

 

Hoewel Google me al een hoop heeft verteld, schrok ik toch van de hoeveelheid prikken die ik mezelf straks moet geven. Noem me een nepzuster, ik prik graag een ander, maar liever niet mezelf. Gemiddeld 3 weken lang injecteer ik mezelf. De namen 'Decapeptyl', 'Gonal F' en de bekende 'Pregnyl' vliegen me om de oren. Bijna barst ik in huilen uit.

Niet te vergeten de vaginaaltabletten, de echo's en bloedprikken.....en oh, die punctie dus.

 

Maar ik ben een grote meid. Zij een grote meid met mij. Ze pakt mijn hand, in dit immens grote ziekenhuis.

We're gonna kick ass.

Met zo'n prachtige baby als cadeau.

Robijn heeft grote interesse in het vrouwelijk, en zijn eigen, lijf. Met priemende vingertjes prikt hij, met het woord 'tiet' in mijn borst, knijpt hij hard in de tepel of bekijkt zijn eigen borstkas beseffend dat ze er niet zitten en haalt zijn schouders op.

 

Meneer ontdekte zijn piemeltje maanden geleden. En piemeltje is een grappig ding om uit te rekken. je beer tegen aan drukken, mee te plassen en om te wassen.